ارزیابی دمای خنثی و رفتارهای انطباقی در فضاهای میانی ساختمان‌ های آموزشی در طول یک سال (نمونه موردی: دانشگاه صنعتی اصفهان)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه معماری، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.

2 استادیار گروه معماری، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

3 استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران

4 استادیار، دانشکده معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.71882/jisaud.2025.1190156
چکیده

دستیابی به طراحی دقیق‌تر، مستلزم درک اصول سازگاری حرارتی افراد، رفتارها و تعامل آن‌ ها با محیط می باشد.از طرفی فضاهای میانی در ساختمان‌ های معاصر بسیار حایز اهمیت اند و مانند پلی میان فضای درون و بیرون عمل می کنند. این فضاها، نه تنها به عنوان گذرگاه‌ها عمل می‌کنند بلکه به عنوان فضاهای چندمنظوره شناخته می‌شوند. لذا، این مقاله به تحلیل رفتارهای انطباقی افراد در فضاهای میانی بسته (ساباط ،آتریوم،لابی ورودی و لابی آسانسور) دانشگاه صنعتی اصفهان، در دو نوع دانشکده با تفاوت از نظر نوع تهویه در فضاهای میانی بسته می‌پردازد. این تحقیق شامل یک بررسی مقطعی و اندازه‌گیری‌های در محل برای تعیین دمای خنثی و رفتارهای انطباقی داخل ساختمان در طول یک سال بود. تغییرات رفتاری مشاهده شده در هر فصل در دانشکده های دارای تهویه طبیعی به ترتیب شامل: افزایش لایه های لباس در بهار، باز کردن پنجره ها برای تهویه متقابل یا استفاده از نوشیدنی سرد در تابستان، استفاده از نوشیدنی های گرم یا افزایش فعالیت در پاییز و مالش دست ها به یکدیگر یا استفاده از ویژگی های لباس(مانند جیب یا کلاه) برای زمستان. بود. این اقدامات برای دانشکده های با تهویه مکانیکی عبارتند از: کاهش لباس های بیرونی در فصول بهار، پاییز و زمستان و باز کردن پنجره ها در تابستان.. همچنین، دمای خنثی در فضاهای میانی بسته 23.5 درجه سانتیگراد است که 0.35 بیشتر از دمای خنثی بدست آمده از مدل سازگاری حرارتی است. به صورت کلی، نتایج این مطالعه حاکی از آنست که در فضاهای میانی بسته، مدل پی-ام-وی [1] نمی تواند به خوبی آسایش حرارتی افراد را تخمین بزند و  برای نتایج دقیق تر بهتر است از مدل سازگاری حرارتی ای-ام-وی [2] ، استفاده نمود. [1] PMV [2] AMV