نقش آموزه‌های نهج البلاغه در بهبود مهارت‌های اجتماعی در بین یادگیرندگان زبان خارجه

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی تربت حیدریه

2 دانشکده علوم انسانی، گروه معارف، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور، نیشابور، ایران

doi
چکیده

در حوزه یادگیری زبان انگلیسی به ‌عنوان زبان خارجی (EFL)، مطالعات زیادی اثبات کردند که مهارت‌های اجتماعی و کار ‌گروهی می‌تواند تاثیر بسزایی بر تجربه‌ یادگیری و افزایش انگیزه یادگیرندگان داشته باشد (آلابای، ۲۰۲۴). آموزه‌های متنوع نهج‌البلاغه پتانسیل قابل توجهی در حیطه‌های مختلف دارد.  به‌منظور بررسی چگونگی استفاده از این آموزه‌ها برای تقویت مهارت‌های بین‌فردی و حفظ روابط گروهی در کلاس زبان انگلیسی، پژوهش حاضر به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه کنترل و آزمایش بر روی ۲۰ یادگیرنده زبان خارجی انجام شد. گروه آزمایش آموزه‌های نهج‌البلاغه را در قالب جلسات آموزشی هفتگی (۵هفته، هفته‌ای دو جلسه) دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای نداشتند و آموزش ترجمه مقایسه‌ای را با متون آموزشی دریافت کردند. آموزه‌های گروه آزمایش محدود به بخش ترجمه مقایسه‌ای متون فارسی با انگلیسی نهج‌البلاغه بود و مباحث انتخابی از نهج‌البلاغه با محوریت مهارت‌های اجتماعی و کار گروهی انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه سنجش مهارت‌های اجتماعی ماتسون و همکاران [1] (۱۹۸۳) استفاده شد. پس از دوره آموزشی، نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که سطح مهارت‌های اجتماعی گروه آزمایش در پس‌آزمون تفاوت معناداری نسبت به پیش‌آزمون داشته است. همچنین گروه کنترل نسبت به گروه آزمایش تفاوت معناداری در سطح مهارت‌های اجتماعی داشتند. یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که استفاده از آموزه‌های نهج‌البلاغه می‌تواند به‌عنوان رویکردی مؤثر در بهبود تعاملات اجتماعی و روابط گروهی دانش‌آموزان در کلاس درس عمل کند. این تحقیق بر ضرورت بهره‌گیری از آموزه‌های دینی و اخلاقی در فرآیند یاددهی و یادگیری تأکید داشته و راهکارهای عملی برای بهبود مهارت‌های اجتماعی در بین یادگیرندگان زبان خارجه ارائه می‌دهد. [1] Matson