الگوی شهرهای حساس به آب رویکردی نوین به سوی توسعه شهری پایدار
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری، گروه برنامهریزی اجتماعی شهری و منطقهای، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.*(مسوول مکاتبات)
2 استاد، گروه برنامه ریزی اجتماعی شهری و منطقهای، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
3 استاد، گروه اقتصاد و توسعه کشاورزی، دانشکده اقتصاد کشاورزی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
با پی بردن به اثرات گرم شدن زمین و تغییرات آب و هوایی، جوامع شهری به دنبال رسیدن به انعطافپذیری در تغییرات آتی مرتبط با منابع آب شهری، تنوع زیستی، رشد جمعیت و تغییرات آبوهوا میباشند، اما باوجود توسعه زیرساختهای موجود و پیدایش فناوریهای جدید در خدمت اهداف پایداری آب شهری، طی 20 سال گذشته این تغییرات بیشازحد کند باقیمانده است .اکنون بهخوبی پذیرفتهشده که رویکرد مدیریت سنتی آب شهری برای پرداختن به مسایل پایداری فعلی و آینده مناسب نیست و تغییراتی اساسی در ساختار فنی و مدیریتی سامانههای آب شهری و بهکارگیری نگرشهای نوین در برنامهریزیهای انجامشده برای توسعه پایدار آب شهری را تبیین مینماید، در همین راستا مفهوم نسبتاً جدیدی درزمینه ی مدیریت آب شهری که دو دهه از پیدایش آن گذشته تحت عنوان شهرهای حساس به آب مطرحشده است این مفهوم به ارایه یکراه حل اکولوژیکی برای دست یابی به پایداری در توسعه شهری پرداخته و شهرها را نیازمند تغییرات اساسی در بخشهای مدیریتی، اجتماعی و فنی نسبت به روشهای متداول می داند. در این راستا تحقیق حاضر به مطالعه شهرهای حساس به آب پرداخته و در قالب بررسی ضوابط، اهداف و معیارهای طراحی شهری حساس به آب ، برنامه ریزی شهری حساس به آب و در نهایت شهر حساس به آب ارایه داده شده است و در آخر برای نمایش بهتر این الگو به تجربه استفاده از این الگو در شهر ملبورن و مونی ولی پرداخته شده است.
