مروری بر نظریههای سالمندی و بازتاب آن در ویژگیهای معماری منظر اقامتگاههای سالمندان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، دانشکده معماری و شهرسازی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه معماری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، دانشکده معماری و شهرسازی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه معماری، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، دانشکده معماری و شهرسازی، تهران، ایران.
doi
چکیده
چکیدهانسان بهعنوان بخشی از طبیعت، دارای آغاز، اوج و درنهایت زوال است. با توجه به افزایش جمعیت سالمندان و پدیدهی پیری جمعیت، شناخت راهکارهای کیفیتبخشی به زندگی قشر وسیع سالمند، امری ضروری به نظر میرسد. یکی از راهکارهای کیفیتبخشی به زندگی سالمندان، بهرهگیری از منظر مناسب طبیعی در فضای اقامتی آنها است. لذا ضمن شناخت نظریههای رایج سالمندی و جمعبندی این نظریات، پژوهش حاضر سعی بر شناخت نیازهای سالمندان و ارائهی منظری با شاخصههای متناسب با نیازهای جسمی، روانی و اجتماعی آنان دارد. در پژوهش حاضر، برای جمعآوری اطلاعات از روش مطالعات کتابخانهای، اسنادی استفادهشده و با تکیهبر نظریههای مطرح عمومی سالمندی هم چون نظریه های مبتنی بر نگرش متمرکز بر سالمند، غلبه اجتماع بر رفتار سالمند، نگرش تعاملی سالمند و اجتماع و نگرش تکریم سالمند توسط اجتماع سعی بر انتخاب طرح عملیاتی منظر سازی مناسب اقامتگاه های سالمندی بر اساس نظریه ی جامع تر شد. نتایج حاصل از پژوهش حاکی از تطبیق نگرش تکریم سالمند متناسب با آموزههای دین اسلام است. همچنین گزینهی منظرسازی کاربردی- بصری با شاخصههایی نظیر احساسی(محرک احساس، عدم ورود عوامل تنشزا، حس آسودگی کاربر)، کاربردی(نظر کاربر، سهولت جابجایی، رفع احتیاج کاربر، قابلیت ادراک، ایجاد حس خودآگاهی) برای منظرسازی در اقامتگاههای سالمندی متناسب با نیازهای آنان و ارزش های ارائه شده در نگرش تکریمی سالمندان میباشد.
