تحلیل اثرات آب و هوا بر توسعه گردشگری در مسیرهای پروازی

doi
چکیده

گردشگری علاوه بر اینکه بزرگترین و پررونق ترین صنعت جهان است، گسترده ترین صنعت خدماتی و مهمترین صنعت اشتغالزای دنیا نیز محسوب می شود. گردشگری در مناطقی توسعه یافته که شبکه های وسیع حمل ونقل، به ویژه هوایی، در آنها وجود داشته و قابلیت توسعه هرچه بیشتر موجود بوده است. پرواز با هواپیما از راحتترین، ایمن ترین و سالم ترین راه های جابه جایی مسافران در دنیا است. از دید گردشگری در سطح بین المللی مسافرت هوایی مهمترین حلقه اتصال جهانگرد به مقصدهای گوناگون است. شرایط جوی تاثیر مستقیم و غیرمستقیمی بر ایمنی پروازها دارد. این پژوهش به بررسی تأثیر یخبندان بر ایمنی هوانوردی و فرصت‌های گردشگری هوایی مسیر تهران–اصفهان می‌پردازد. از داده‌های دما و بارش ایستگاه‌های اصفهان و تهران طی دوره آماری ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۶ استفاده و روند آنها با آزمون من-کندال شناسایی گردید. از مدل (SDSM) برای پیش‌بینی‌ها استفاده شد. نتایج نشان‌دهنده افزایش دمای حداقل زمستان، به ویژه در اصفهان بود که منجر به کاهش ریسک انجماد باند فرودگاه، مه و کاهش دید افقی گردید. این امر قابلیت اطمینان عملیات پروازی را افزایش داده و هزینه‌های عملیاتی ناشی از لغو یا تأخیر پروازها را کاهش می‌دهد. تحلیل‌ها حاکی از شروع زودهنگام فصل گردشگری بهار به دلیل افزایش دمای اوایل بهار و پایداری فصول گرم‌تر برای سفرهای پاییزی است که پتانسیل تبدیل پاییز به یک فصل اوج ثانویه گردشگری را افزایش می‌دهد. در مقابل، افزایش دمای حداقل تابستان، بر ضرورت مدیریت انرژی و سرمایش زیرساخت‌های فرودگاهی تأکید دارد.