تحلیلی بر پایداری زیستمحیطی و بازتولیدکیفیت فضای شهری (مطالعه موردی: شهر زنجان)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران(نویسنده مسئول)
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
3 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران.
4 دکتری جغرافیای سیاسی دانشگاه خوارزمی؛ تهران، ایران.
doi
چکیده
زمینه هدف: پایداری زیست محیطی یکی از اساسیترین مسائل شهر امروزی و حاصل تعارض و تقابل آنها بـا محـیط طبیعـی است و با گسترش شهر و شهرنشینی، مظاهر و ارزشهای زیست محیطی در معرض شکنندگی بیشـتر قـرار گرفته است. از این رو نوشتار حاضر میکوشد با استفاده از پیشرانهای زیستمحیطی وضعیت حاکم بر پایداری زیست محیطی شهر را مورد ارزیابی قرار دهد.روش پژوهش: این پژوهش به لحاظ روش توصیفی- تحلیلی و به لحاظ هدف از نوع کاربردی می باشد. قلمرو زمانی این پژوهش (مرداد 1396)[1] و محدوده مکانی آن منطبق بر (محدوده بافت مرکزی شهر زنجان منطبق بر آخرین طرح مصوب در سال1388( 492هکتار) بوده است. جامعه آماری پژوهش افراد ساکن بافت مرکزی و حجم نمونه نیز بر طبق فرمول کوکران 491 نفر برآورد شده است..یافتهها: بر اساس نتایج بهدستآمده از طریق تکنیک ترکیبی TOPSIS-ANP ، پس از تبدیل امتیازهای نهایی در بازه (100، 0) و با در نظر گرفتن ارزش کمی واحد سنجش اکونومیست از بین محلات واقع در بافت فرسوده 51 درصد دارای وضعیت زیستمحیطی متوسط به پایین میباشد که باید در برنامهریزی بهمنظور پایداری بافت مدنظر قرار بگیرند.بحث و نتیجه گیری: تجمع عوامل جاذب سرمایه و فعالیت در بافت فرسوده بخش مرکزی شهر زنجان از یکسو و کمبود اشغال کامل اراضی از طرف دیگر؛ موجب تراکم و تمرکز شدید انواع فعالیتها در این ناحیه شده است. این پدیده به اشباع کاربریها، تجزیه بیش از حد اراضی، پیچیدگی نظام مالکیت و اجاره زمین، بهرهکشی نامناسب و شدید از فضا منجر شده که خود زمینهساز انواع آلایشها و تعارضهای دیگر بوده است.[1]- Cross sectional