بررسی میزان اثربخشی توافقنامۀ پاریس در دعاوی داخلی تغییرات آبوهوایی از منظر حقوق بین الملل
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه مدیریت محیط زیست، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. *(مسوول مکاتبات)
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق بین¬الملل، موسسه عمران و توسعه، همدان، ایران.
doi
چکیده
دعاوی داخلی تغییرات آبوهوایی در سرتاسر جهان رو به افزایش است تا جایی که تبدیل به یک پدیده فراملی با اهمیت روزافزون شده است. در سطح بینالمللی، توافقنامه پاریس، اگرچه هنوز در مراحل اولیه است، اما بهعنوان عنصر اصلی چارچوب حاکمیت تغییرات آبوهوا نقشی بسیار اساسی ایفا میکند. این پژوهش که به شیوه توصیفی – تحلیلی صورت گرفته، تلاش نموده است تا با بررسی رابطه مبهم بین شکایات داخلی در تغییر اقلیم و توافقنامه پاریس، به این پرسش اساسی پاسخ دهد که حقوق بین الملل، چه رویکردی را درخصوص میزان اثربخشی توافقنامۀ پاریس در دعاوی داخلی تغییرات آبوهوایی اتخاذ نموده است؟ نتیجه پژوهش حاضر نشان می دهد که تعامل پویا بین دعاوی قضایی داخلی و توافقنامۀ پاریس ممکن است کارایی کلی هر دو رژیم را بهبود بخشد. به عبارت دیگر از یکسو، بررسی ساختار و مفاد قرارداد پاریس مسیرهایی را نشان میدهد که در حال حاضر مورد استفاده قرار میگیرند یا میتوانند در دعاوی قضایی بیشتر مورد بررسی قرار گیرند و از سوی دیگر، دعاوی قضایی میتوانند به توافقنامۀ پاریس با توجه به اجرا و پیشرفت بهسوی اهداف کلی کمک کرده و مکمل آن باشند. بنابراین ممکن است بیش از یک دیدگاه در مورد قانون تغییرات آبوهوا ارائه شود. ازآنجاییکه این قانون در سطوح مختلف عمل میکند، رویکرد «مشترک» پیشنهادی، به پیامدهای حمایت متقابل یا به مکمل بودن ابزارهای قانونی مربوط می شود.
