فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

سدیم والپروات یکی از داروهای مؤثر در درمان صرع، اختلال دوقطبی و میگرن است، اما مصرف آن در دوران بارداری به دلیل القای استرس اکسیداتیو و بروز عوارض تراتوژنیک و آپوپتوتیک در جنین، با نگرانی‌های جدی همراه می‌باشد. رزوراترول به عنوان یک ترکیب پلی‌فنلی طبیعی با خواص آنتی‌اکسیدانی، ضدالتهابی و تعدیل‌کننده ایمنی شناخته می‌شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر محافظتی جنینی رزوراترول در برابر آسیب‌های اکسیداتیو ناشی از سدیم والپروات و تغییرات بیان ژن TNF-α در بافت‌های کبد، کلیه، مغز و قلب جنین موش سوری می‌باشد. در این مطالعه تجربی، موش‌های باردار Balb-C به پنج گروه تقسیم شدند: گروه کنترل (دریافت‌کننده نرمال سالین)، گروه سدیم والپروات (دریافت‌کننده 400 میلی‌گرم/کیلوگرم سدیم والپروات) و سه گروه تیمار که علاوه بر سدیم والپروات، دوزهای 225، 350 و 600 میلی‌گرم/کیلوگرم رزوراترول را دریافت کردند. تیمار دارویی از روز 8 تا 18 بارداری انجام شد. پس از زایمان، بافت‌های کبد، کلیه، مغز و قلب جنین‌های نر جدا گردید. بیان ژن TNF-α  با روش Real-time PCR اندازه‌گیری شد. تجویز سدیم والپروات باعث افزایش بسیار معنی‌دار بیان ژن التهابی TNF-α (001/0> p ) در تمام بافت‌های جنینی مورد مطالعه شد. تیمار همزمان با رزوراترول به ویژه در دوز 350 میلی‌گرم/کیلوگرم، به طور معنی‌داری بیان TNF-α را کاهش داد. سدیم والپروات با القای استرس اکسیداتیو سیستمیک و پاسخ التهابی گسترده در بافت‌های جنین، باعث ایجاد سمیت می‌شود. رزوراترول با مهار بیان TNF-α، اثرات حفاظتی قابل توجهی در برابر آسیب‌های ناشی از سدیم والپروات اعمال می‌کند. دوز 350 میلی‌گرم/کیلوگرم رزوراترول به عنوان بهینه‌ترین دوز محافظتی در این مدل حیوانی معرفی می‌گردد.