بهینهسازی دفع پسماندهای جامد شهری در اقلیم معتدل و مرطوب بر اساس مدل IWM-2 (مطالعه موردی: استان مازندران، شهرستان نوشهر)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشته مدیریت محیط زیست ، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه مدیریت محیط زیست، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. *(مسوول مکاتبات)
3 استادیار گروه مدیریت محیط زیست، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
چکیده
زمينه و هدف : کلیه فعالیتهای مرتبط با مدیریت مواد زائد جامد شهری، علاوه بر بار اقتصادی، در صورت عدم رعایت اصول فنی میتوانند منجر به بروز مخاطرات جدی محیطزیستی گردند. این مطالعه باهدف مقایسه سناریوهای گوناگون مدیریت پسماند شهرستان نوشهر، با رویکرد ارزیابی چرخه حیات و به جهت انتخاب کارآمدترین روش به لحاظ سازگاری با محیطزیست، انجام گرفت. روش بررسی: پس از بررسی ویژگیهای كمي و كيفي مواد زائد جامد تولیدی و روش دفع کنونی آنها در نوشهر، نتایج حاصل برای ارزیابی چرخه حیات هفت سناریوی مختلف مدیریت پسماند، شامل ترکیب چهار روش دفع کمپوست، بازیافت، زبالهسوزی به همراه استحصال انرژی و دفن بهداشتی، استفاده شد. سیاهه نویسی چرخه حیات با کمک مدل IWM-2 صورت گرفت. یافتهها : سیستم فعلی مدیریت پسماندهای شهری در نوشهر (سناریوی اول) با شاخص اکولوژیکی ۴۹/۱۴۹۸۷ بیشترین بار آلایندگی را به محیطزیست وارد میکند. گنجاندن روشهای دفع کمپوست بخش آلی زائدات و بازیافت از مواد قابلتجزیه، با افزایش مقدار مواد جهت بازیافت و باز استفاده و همچنین جلوگیری از انتشارات ناشی از تولید مواد اولیه، میزان انتشار آلایندههای محیطزیستی را بهطور قابلتوجهی کاهش میدهد. بطوریکه سناریوی پنجم (۶۱ درصد کمپوست، ۳۱ درصد بازیافت و 8 درصد دفن بهداشتی) با شاخص اکولوژیکی ۵۵/۲۵۵۵ کمترین آلودگی را تولید میکند. بحث و نتیجهگیری : با توجه به اینکه درصد بالایی از ترکیب مواد زائد جامد شهری نوشهر را پسماندهای فسادپذیر تشکیل میدهند، اعمال همزمان روش دفع کمپوست و بازیافت میتواند گزینه مناسبی بهمنظور مدیریت بهینه زائدات در این شهرستان باشد و نقش مهمی در کاهش بار آلایندگی محیطزیست ایفا کند.