بررسی رابطه‌ی بین انگیزش پیشرفت، روش‌های تدریس، روش‌های ارزشیابی و کیفیت برنامه‌های سوادآموزی با رجعت به بی‌سوادی در سواد آموختگان دوره سوادآموزی

نویسندگان
doi
چکیده

چکیدهاین پژوهش با هدف بررسی رابطه ی بین انگیزش پیشرفت، روش‌های تدریس، روش‌های ارزشیابی و کیفیت برنامه های سوادآموزی با رجعت به بی‌سوادی در سواد آموختگان دوره سوادآموزی انجام‌ شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه ی سواد آموختگان در سطح کشور بودند که طی سال های 1386 الی 1390 دوره های سوادآموزی یا معادل آن را گذرانده بودند. نمونه ای با تعداد 486 نفر (سواد آموخته) با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب‌شده و مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل مقیاس پیشرفت تحصیلی محقق ساخته، پرسشنامه محقق ساخته ویژه ی نوسوادان، مقیاس انگیزش پیشرفت هرمنس (HAMQ) بودند. برای تحلیل داده ها از روش همبستگی سود برده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین انگیزش پیشرفت، روش‌های تدریس، روش‌های ارزشیابی و کیفت برنامه‌های آموزشی با رجعت به بی‌سوادی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که با افزایش انگیزش پیشرفت و کیفیت روش‌های تدریس، روش‌های ارزشیابی و برنامه های آموزشی، رجعت به بی‌سوادی کاهش می‌یابد.