وصف طبیعت در قرآن و اشعار منوچهری دامغانی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد ادبیات تطبیقی، مدرس دانشگاه فنی و حرفهای زابل
2 دانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز زابل
doi
چکیده
هدف کلی از پژوهش حاضر، بیان اهمیت طبیعت و تأثیر مثبت آن بر زندگی موجودات زنده در قرآن و اشعار شاعر طبیعت منوچهری دامغانی میباشد. نشانههای موجود در طبیعت ما را به سوی معمار هستی راهنمایی میکند و قرآن از آن به توحیدشناسی یاد میکند. از طرفی عمر شعر در خصوص طبیعت به درازای عمر خلقت جهان است. بارها و بارها پیش آمده که ما از کنار مظاهر هستی و طبیعی میگذریم و هیچ احساسی نسبت به آن نداریم ولی شاعر، نقاش و یا نویسنده وقتی چنین منظرهای را میبیند تصویری متفاوت از برداشت ما در ذهن او حک میشود. منوچهری یکی از بزرگترین و نامآورترین شاعران طبیعتگرا در ادبیات فارسی هست. طیبعت از زمانهای دور سرلوحه کار شاعران با هر زبان و گویشی بوده و دارای جایگاهی رفیع در سرودهها داشته، به نحوی که کمتر شاعر و دیوانی را میتوان یافت که بخشی از اشعار آن درباره طبیعت نباشد. آدمیزاده در طول عمر خود با نگاهی متفاوت به طبیعت مینگرد و تصویری از آن را در تابلوی ذهن نقّاشی میکند. از نکات مشترک تمام ادیان الهی، بهادادن به طبیعت بوده و ادیان توحیدی نیز با استفاده از ارکان طبیعت آموزههای خود را منتقل نمودهاند. پژوهش از نوع نظری و روش آن توصیفی مقایسهای است که برای جمع آوری اطلاعات لازم از روش کتابخانهای استفاده شده است.