بررسی اثر بخشی آموزش مهارت های حل مسأله بر خودکارآمدی و تاب آوری مربیان پیش دبستانی شهر تهران

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته علوم تربیتی آموزش پیش دبستانی دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات

2 استاد و عضو هیأت علمی پژوهشگاه مطالعات سازمان پژوهش و برنامه ریزی

3 استاد و عضو هیأت علمی پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش

doi
چکیده

پژوهش حاضر، تحقیقی نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل و دارای مرحله پیگیری است. هدف از این پژوهش بررسی میزان اثربخشی آموزش مهارت های حل مسأله بر خودکارآمدی و تاب آوری مربیان پیش دبستانی بود. جامعه آماری مورد مطالعه شامل مربیان پیش دبستانی منطقه پنج شهر تهران در سال 1398 بود. برای جمع آوری داده ها از پرسش نامه های خودکارآمدی بندورا و تاب آوری کونور و دیویدسون (2003) استفاده شد. به منظور اجرای این مطالعه، 40 نفر از مربیان پیش دبستانی که به صورت هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند، پرسش نامه‌های مذکور را تکمیل کردند. سپس اعضای گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 2 ساعته تحت آموزش مهارت های حل مسأله قرار گرفتند و بعد از پایان دوره آموزشی، پس آزمون بر روی مربیان هر دو گروه اجرا گردید. به منظور تجزیه تحلیل داده‌ها و بررسی سؤال‌های پژوهش از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیری و t همبسته استفاده شد. بر اساس یافته‌های پژوهش میزان خودکارآمدی و تاب آوری مربیانی که آموزش مهارت های حل مسأله را دریافت کردند بیشتر از مربیانی بود که آموزش مهارت های حل مسأله را دریافت نکردند. همچنین میزان خودکارآمدی و تاب آوری این مربیان از پایداری مناسبی برخوردار بود.