رابطه بین تروماهای کودکی و بدریخت انگاری در دانشجویان
نویسندگان
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه تروماهای کودکی و بدریختانگاری در میان دانشجویان بود. این مطالعه بهصورت مقطعی و با رویکرد همبستگی و تحلیل معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در بهار ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰۰ نفر با توجه به ملاکهای ورود و به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه تروماهای کودکی برنستاین و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه بدریختانگاری فیلیپس (۱۹۹۶) استفاده شد. دادهها با روش ضریب همبستگی پیرسون تحلیل گردید. نتایج نشان داد بین تروماهای کودکی و بدریختانگاری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که افزایش تجربه تروما در کودکی با افزایش نشانههای بدریختانگاری در جوانی همراه است. این یافتهها اهمیت توجه به پیامدهای طولانیمدت تجربههای آسیبزا در کودکی را برجسته میسازد. بهطور کلی، پژوهش حاضر نشان میدهد تروماهای دوران کودکی میتوانند یکی از عوامل مهم در شکلگیری مشکلات مرتبط با تصویر بدنی در دانشجویان باشند. بر این اساس، شناسایی بهموقع دانشجویان در معرض خطر و طراحی مداخلات روانشناختی میتواند نقش مهمی در پیشگیری و کاهش پیامدهای ناشی از این آسیبها ایفا کند.