بازآفرینی شخصیت حضرت مریم(ع) در شعر معاصر عربی
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات عربی دانشگاه کاشان
2 کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه کاشان
3 کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی دانشگاه کاشان
doi
چکیده
کاربست شخصیتهای دینی و به ویژه قرآنی، یکی از شاخصههای بارز شعر معاصر عربی است. آن شاعران برای القای مفاهیم مورد نظر خود به شیوه غیر مستقیم از این شخصیت ها بسیار الهام می گیرند. حضرت مریم(ع) از جمله رمزهای دینی ای است که شاعران با کمک آن به شیوه ای نمادین به بیان تجربه معاصر خویش پرداخته اند. در پرتو اهمیت مسأله، جستار حاضر می کوشد با روش توصیفی- تحلیلی چگونگی حضور این رمز دینی را در شعر پنج شاعر برجسته معاصر عربی همچون محمود درویش، بدر شاکر سیّاب، عزالدّین مناصره، عبدالوهاب البیاتی و ممدوح عدوان مورد نقد و بررسی قرار دهد. پژوهش نشان از آن دارد که این شاعران بر آیه ﴿وهزّی إلیک بجذع النخلة تساقط علیک رطباً جنیاً﴾ تمرکز ویژه ای داشتند و از خلال آن کوشیدند بر صبر و پایداری تأکید ورزند.