جایگاه مبانی صدوری تفسیر در حل چالشهای تفسیری از منظر برخی مفسران
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، الهیات و معارف اسلامی- علوم قرآن و حدیث، دانشگاه مازندران
2 استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه مازندران
doi
10.30495/qsf.2021.683442چکیده
تفسیر و دریافتهایی از قرآن اندیشگان بسیاری از پژوهشگران را به خود معطوف ساخته است؛ اما دستیابی به تفسیری صحیح در قرآن نیازمند بررسی مبانی است که بیتوجهی و ناآگاهی بدانها بسیاری را در درازای کهن نگاری به دشواریهایی همچون تفسیر به رأی کشانده است. این نوشتار با روش توصیفی- تحلیلی به تشریح، تحلیل و کارآمدی مبانی صدوری تفسیر قرآن کریم در حل چالشهای تفسیری از دیدگاه علامه طباطبایی و دو تن از شاگردان ایشان یعنی آیتالله جوادی آملی و آیتالله مصباح پرداخته است. آیتالله جوادی آملی و آیتالله مصباح یزدی به جهت تأثیرپذیری از استاد خویش اصلهایی از این مبانی صدوری را پذیرا شدهاند؛ اما مهمترین وجه تفاوت میان علامه با این شاگردان، در اصل تحریف ناپذیری است که آیتالله جوادی آملی چینش سورهها را توقیفی و جمع و تدوین قرآن را به زمان حیات پیامبر (ص) دانسته است که این خلاف نظر علامه بوده و در بخشی دیگر از این اصل این شاگرد، استدلال علامه را در اثبات تحریف ناپذیری ناکارآمد و ناکافی میداند.