آداب دعاهای انبیا در قرآن

نویسندگان

1 استادیار و عضو مرکز تحقیقات گیاهان دارویی و کمیته‌ تحقیقات طب اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، ایران

doi
10.30495/qsf.2021.684518
چکیده

دعا رابطه مستقیم انسان با خداست، خدا را صدا زدن و پاسخ شنیدن است. دست نیاز به ‌سوی وی دراز کردن و از عالم غیب هدیه گرفتن است. دعا یک برنامه تربیتی و انسان‌ساز است. توصیه می‌شود هر مسلمان و هر انسانی رو به ‌سوی خدا داشته باشد و دل به اجابت ببندد و از رحمت الهی دلسرد نگردد. دعا از یک نظر عملی عبادتی گران‌بهاست که از آن به ‌عنوان وسیله برآوردن خواسته‌ها، سبب رسیدن به هدف‌ها یاد شده است. دعا یگانه راه ارتباط بندگان به مبدأ بوده و تنها وسیله‌ای است که خدای متعال برای ارتباط با خود مقرر فرموده است، اگر این ارتباط و توجه به مبدأ نباشد، خدای منان عنایت خاصه‌ خود را قطع خواهد فرمود. در این صورت، بندگان استعداد پذیرش این عنایت را از دست ‌داده و مقتضای رحمت الهی را از کف می‌دهند. قرآن کریم این حالت را نوعی استکبار می‌داند آن‌ هم از موجودی که هیچ حیثیتی جز حیثیت بندگی ندارد.

کلیدواژه‌ها