پرداخت رشوه به منظور احقاق حق (نقد دیدگاه مشهور، با رویکرد اجتماعی به فقه)
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری مدرسی معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مدرسی معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.71678/ijrj.2024.1121699چکیده
قوانین متعالی اسلام، با هدف کمال و سعادت جامعه و افراد آن تشریع شده است. حرمت رشوه یکی از احکام الهی است که جهت جلوگیری از مفاسد اجتماعی واقتصادی، و پایمال شدن حقوق بیان گردیده است. حرمت رشوه اجمالا، بین همة فِرَق اسلامی مسلّم میباشد؛ امّا مسئلهای که همواره محل بحث بوده، حکم پرداخت رشوه به منظور استیفای حق، به خصوص در صورت انحصار إحقاق حق در آن است. تحقیق حاضر با تحلیل و نقد مبانی و ادّلة دیدگاههای طرحشده در این زمینه، نظریة غیر مشهور را برگزیده و به این نتیجه دست یافته است که رشوه به منظور احقاق حق، مطلقاً بر رشوه دهنده و رشوه گیرنده حرام است. برای یافتن پاسخ مسئله، بعد از تحلیل و پرداخت صحیح به هر یک از دیدگاهها، و علاوه بر به کارگیری اصول مسلّم فقهی، در نهایت با رویکرد حکومتی و اجتماعی به فقه، و همچنین استفاده از رهآورد تجمیع ظنون، به حلّ مسئله پرداخته شده است.