تأملی بر تعدادی از روشهای تثبیت پروتئین روی بستر سطوح جامدات یا نانوذرات

نویسندگان

1 استادیار، مرکز تحقیقات نانوبیوتکنولوژی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه بقیه‌الله، تهران، ایران.

doi
https://doi.org/10.71504/SJOAPB.2025.1214482
چکیده

تثبیت، محدود کردن و یا ناتوان سازی تحرک گونه در یک محیط می باشد و فرایندی که در آن آنزیم یا پروتئین به صورت فیزیکی یا شیمیایی در فضایی از یک بستر تعیین شده همراه با حفظ فعالیت کاتالیتیکی و یا عملکردی محدود می شود را تثبیت پروتئین یا آنزیم می گویند. آنزیم ها و پروتئین های تثبیت شده بطور گسترده ای در بسیاری از زمینه ها مورد استفاده قرارگرفته و دارای کاربردهای پزشکی و صنعتی می باشند. آنزیم ها و پروتئین های تثبیت شده پتانسیل زیادی در آنالیزهای کلینیکی، صنعتی و نمونه های محیطی دارند و به میزان بالایی در زمینه ارسال و انتقال دارو به سیستم های مختلف زیستی و شناسایی تومورها، متابولیسم دارو، صنعت غذا، تولید سوخت زیستی و پاکسازی زیستی مورد استفاده قرار می گیرند. در حال حاضر پروتئین تثبیت شده به طور معمول در صنایع کشاورزی، مواد غذایی و در زمینه های پزشکی برای تشخیص و درمان بیماری های مختلف مورد استفاده قرار می گیرند. ابداع روشهای کارآمد تثبیت در پروتئین های مختلف مانند آنتی بادی ها، آنزیم ها، گیرنده ها موجب ایجاد تحولات اساسی در زمینه های پزشکی شده است. روشهای تثبیت فیزیکی و شیمیایی متنوعی ارائه شده است که هر کدام مزایا م معایب خود را دارند اما بنظر می رسد روشهای تثبیت کوالان مناسبترین است زیرا پایدار بوده و زمینه استقرار جهت دار پروتئین بر سطح بستر را فراهم می کند. لازم به ذکر است که ویژگی های بستر و روش تثبیت از موارد مهم در تثبیت پروتئین به شمار می روند.