بینامتنیت دعای پنجاهم صحیفه سجادیه و قرآن
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه اراک
2 دانشجوی دکتری دانشگاه اراک
doi
10.30495/qsf.2023.1960941.2883چکیده
بینامتنی یکی از رویکردهای مورد توجه در پژوهشهای دهه اخیر در عرصه ادبیات است. بینامتنی، نظریهای است که به بررسی رابطه بین دو متن میپردازد. قرآن کریم که در رأس میراث دینی قرار دارد، همواره سرچشمه اقتباس بسیاری از متون ادبی و دینی بوده است و صحیفه سجادیه که از آن به اخت القرآن تعبیر میشود، مفاهیم و تعابیر قرآنی بسیاری در آن تجلی یافته است. پژوهش حاضر به بررسی رابطه بینامتنی قرآن و فرازهای دعای پنجاهم صحیفه سجادیه پرداخته و با روش توصیفی- تحلیلی به این نتیجه دست یافته است که بین آیات قرآن و کلام امام سجاد(ع) پیوند دوسویه و رابطه تنگاتنگی وجود دارد. امام(ع) در طول این دعا، از انواع بینامتنی ساختاری، مضمونی و واژگانی بهره بردهاند به گونهای که قرآن در درخواستهایشان تجلی یافته است و ساختار کلام او در این دعا، بیشتر از نوع بینامتنی مضمونی و نوع رابطه آن، از نوع نفی متوازی است.