مدلسازی انتشار و پخش آلایندههای هوا در پایانه مسافربری بیهقی تهران تحت سناریوهای گوناگون (مطالعه موردی: منواکسید کربن)
نویسندگان
1 گروه محیطزیست، دانشکده فنی و مهندسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران.
2 گروه مدیریت محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دکتری مدیریت محیطزیست، گروه مدیریت محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 گروه مدیریت محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. *(مسوول مکاتبات)
5 گروه مدیریت محیطزیست، دانشکده منابع طبیعی و محیطزیست، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.30495/jest.2020.48572.4998چکیده
زمینه و هدف: هدف از این تحقیق سنجش منواکسید کربن در پایانه بیهقی تهران و مدلسازی انتشار این آلاینده تحت شرایط گوناگون است. روش بررسی: در این تحقیق برای مدلسازی دو سناریو متصور شد. یکی بررسی مدل انتشار آلاینده منواکسید کربن تحت شرایط فعلی؛ و دیگری بررسی مدل انتشار تحت شرایط مدیریتی و بکارگیری راهکارهای کاهش انتشار. برای نمونهبرداری متد شماره 6604 NIOSH بکار گرفته شد. اندازهگیریها در سال 1400 و در 3 نقطه به صورت ماهی یک مرتبه در طول سال و سه روز در ماه و 3 بار در روز انجام گرفت که عمل نمونهبرداری در زمانهای مختلف روز یعنی صبح، ظهر و غروب با توجه به افزایش و کاهش تردد وسایط نقلیه انجام گرفت و به منظور مدلسازی از نرمافزار Austal view, version 7 استفاده شد. یافتهها: در هر دو سناریو، پراکنش آلاینده منواکسید کربن (8 ساعته) نشان میدهد که بیشترین میزان تراکم آلاینده در مبدا و محل پایانه میباشد. آلاینده در تمامی جهات گسترش مییابد و دورترین منطقه نفوذ آلاینده در ضلع شرقی پایانه و در فاصله ۱0۰۰ متری خواهد بود. از آنجا که میزان آلاینده برای پایانه بیهقی کمتر از استانداردهای داخلی و خارجی است، میتوان عنوان نمود که وضعیت این آلاینده از حد استاندارد فراتر نخواهد بود. البته کیفیت هوا تحت سناریو دوم بهتر از سناریو اول میباشد، به طوری که پس از 8 ساعت غلظت آلاینده در هیچ محدودهای بیشتر از ppm 4 نمیباشد. البته این رنج نیز در تمام جهات کمتر از 300 متر نفوذ خواهد داشت به استثنای جهت شرقی که تا حدود 600 متری توسعه مییابد. بحث و نتیجهگیری: با توجه به آنکه در سناریوی اول میزان آلایندگی منواکسید کربن در حد استانداردهای مصوب میباشد، ولیکن به دلیل حضور سایر آلایندهها و احتمال همافزایی میان آنها لازم است تا با استفاده از راهکارهای مدیریتی نسبت به ارتقای کیفیت محیط اهتمام ورزید. به همین منظور سناریوی دوم، نشانگر کاهش بیشتر این آلاینده میباشد. کاهش زمان توقف خودروها، عدم روشن بودن درجا و استفاده از فیلترهای جاذب اگزوز کمک شایانی به کاهش انتشار آلاینده منواکسید کربن مینماید.