تبارشناسی واژهی «حکیم» در زبانهای سامی با بررسی کاربردهای قرآنی – عهدینی
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم
2 عضو هیات علمی گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه آیت الله بروجردی
doi
10.30495/qsf.2023.1978442.2974چکیده
یکی از جنبههای مطالعات تطبیقی قرآن و عهدین، پژوهش زبانشناسی تاریخی تطبیقی واژگان این متون است. مادهی (ح ک م) در بیشتر شاخههای زبان سامی با ساختار و معنایی نزدیک به هم وجود دارد. یکی از مشتقات این ماده، واژهی حکیم است که در عهدین و قرآن کاربرد متنوعی دارد. پژوهش حاضر با روش کتابخانهای بر اساس زبان شناسی تاریخی تطبیقی به بررسی ریشهی (ح ک م) در شاخههای زبان سامی با تحلیل ساختاری و معنایی و کاربردهای آن در عهدین و قرآن و یافتن وجوه افتراق و اشتراک پرداخته-است. همچنین معناشناسی واژه مذکور بر اساس روابط همنشینی در قرآن و عهدین نیز بخشی از پژوهش است. نتایج پژوهش نشان میدهد که گسترهی معنایی حکیم در فرایند زمان محدود گردیدهاست. مهمترین وجه اشتراک کاربرد حکیم در عهدین و قرآن توصیف خداوند به این صفت است با این تفاوت که در قرآن 92 بار و در عهدین هر کدام یکبار آمده است.