سنجش زیستپذیری محلات شهری در راستای توسعه پایدار از دیدگاه شهروندان، موردمطالعه: محله شهر کهنه و شهرک سیدمرتضی-کاشمر
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
چکیده
زیستپذیری محلات شهری و سنجش رضایت ساکنین آن در ابعاد اجتماعی، فیزیکی و اقتصادی، از مباحث مهم در ادامه حیات و توسعه بافتهای شهری است. بهطوریکه افزایش زیستپذیری تأثیر بسزایی در پایداری محلات ایفا میکند. بنابراین هدف این پژوهش بررسی تطبیقی و مقایسه شاخصهای زیستپذیری در محلات قدیمی و جدید شهر کاشمر بوده و جامعه آماری موردبررسی شامل ساکنین محلات سید مرتضی و شهر کهنه هست. این پژوهش از نوع کاربردی و برمبنای راهبرد پژوهش، از نوع پیمایشی است و از ابزار پرسشنامه برای جمعآوری دادهها استفاده شده است. حجم نمونه درمجموع 200 نفر بوده و از هر محله 100 نفر با روش صورت نمونهگیری تصادفی پرسشگری شدهاند. روایی پرسشنامه با استفاده از روایی محتوا و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ (996/0) به دست آمد. برای تحلیل دادهها از رگرسیون چند متغیره، آماره تی تک نمونهای استفاده شد. نوآوری تحقیق مقایسه تطبیقی محلات قدیم و جدید شهر در ابعاد مختلف زیستپذیری شهری و با تاکید بر شاخصهای توسعه پایدار شهری است. نتایج تحقیق نشان میدهد که بین پایگاه اجتماعی- اقتصادی شهروندان و زیستپذیری ارتباط مستقیمی وجود دارد. میزان رضایت از شاخصهای کلی زیستپذیری در شهر کهنه پایین است و رضایت نسبی از شاخص اقتصادی در شهر کهنه با میانگین 43/2 وجود دارد که شاخص کلی زیستپذیری در شهرک سیدمرتضی (35/0) بالاتر از میانگین کمتر از میانگین متوسط است. در شهرک سیدمرتضی شاخص اقتصادی با میانگین 47/3 بیشترین رضایت و شاخص فیزیکی کمترین رضایتمندی را دارند.