آسیبشناسی نظام برنامهریزی مسکن گروههای کمدرآمد در رویکرد آمایش سرزمین (مطالعه موردی: استان آذربایجان شرقی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا وبرنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 استادیارگروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
3 استادیارگروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
doi
چکیده
امروزه برنامهریزی و سیاستگذاری در بخش مسکن در رویکرد فضایی و منطقهای بهویژه مسکن قابل استطاعت برای گروههای کمدرآمد از اصلیترین و مهمترین مباحث مطالعات اقتصادی، جمعیتی و اجتماعی بهشمار میآید. در این راستا، تأکید بر رویکردهای جامع و سیستمی در برنامهریزی و سیاستگذاری فضایی مسکن در راستای تأمین مسکن قابل استطاعت ضرورتی اجتنابناپذیر میباشد. با توجه به اهمیت برنامهریزی مسکن گروههای کمدرآمد بر مبنای رویکردهای جامع و دیدگاه فضایی، هدف از تحقیق حاضر آسیبشناسی نظام برنامهریزی مسکن گروههای کمدرآمد با تأکید بر رویکرد آمایش سرزمین در استان آذربایجان شرقی بهمنظور شناسایی وضعیت موجود و ارائهی راهکارهای اجرایی برای دستیابی به وضعیت مطلوب میباشد. در این راستا، روش تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت تحلیلی-اکتشافی میباشد که بهمنظور تحلیل دادهها از روش کیفی تحلیل عاملی کیو Q استفاده شده است. جامعهی آماری تحقیق نیز شامل مدیران شهری و کارشناسان آشنا به مسائل برنامهریزی مسکن میباشد که حجم نمونه با استفاده از روش دلفی هدفمند و با توجه به کیفی بودن تحقیق و بهرهمندی از روش مصاحبهی عمیق 14 نفر تعیین شده است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که مهمترین نارساییهای برنامهریزی مسکن گروههای کمدرآمد استان آذربایجان شرقی با تأکید بر رویکرد آمایش سرزمین در سه عامل سیاستهای اقتصادی بازار مسکن، سیاستهای عمران، شهرسازی و ساخت مسکن و همچنین سیاستهای کلان (ساختاری) قابل بیان بوده که در مجموع 841/77 درصد از واریانس کل را تبیین میکنند. همچنین سیاستهای برنامهریزی مسکن در مراحل فرایند آمایش سرزمین سازماندهی مطالعات، بررسی وضع موجود و قابلیتسنجی و آیندهنگری نیز دارای کاستیهای اساسی میباشد.
