بررسی نقش مراکز اجتماعی تاریخی شهری بر هویت شهرهای تاریخی (نمونه موردی شهر شیراز)
نویسندگان
1 گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2 گروه معماری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
doi
چکیده
شهر پدیدهای است تاریخی که بخش چشمگیری از تاریخ مدنیت بشر در بافتهای قدیمی آن تجلی مییابد که بیانگر فرهنگ، هویت نسلهای گذشته است و گنجینهای از میراث ملموس و ناملموس تاریخ سرزمین را در خود پرورانده است. مراکز اجتماعی بافت تاریخی به عنوان بخشی ازصورت ظاهری (کالبد)؛ دارای ارزشهای معماری و مفاهیم متعددی هستند. که بایسته است موضوع تحقیقهای دامنه دار و عمیقی جهت بازشناخت این مفاهیم و تداومشان، قرار گیرد. این مطالعه مبتنی بر رویکرد مطالعه موردی با تمرکز بر بازآفرینی شهری در مرکز تاریخی شهر شیراز است. از آنجایی که پروژه ساختی انجام نشده است، این پژوهش بیشتر بر جنبههای فیزیکی هویت شهری تمرکز خواهد کرد تا ابعاد اجتماعی آن. تحقیقات تجربی از یک کار میدانی جامع که از طریق چندین بازدید از سایت انجام شده است. این مقاله استدلال میکند که یکی از راههای بازیابی هویت شهری مراکز اجتماعی تاریخی شهری شیراز، بازگشت به ریشههای اولیه آن و تلاش برای حفظ آنها در مواجهه با محیطهای نوظهور است. این پژوهش با بررسی مراکز اجتماعی تاریخی شهر شیراز، تجربه جدیدی را در ایجاد هویت شهری امروزی با الهام از گذشته مورد توجه قرار میدهد. نتایج حاصل از این بخش نشان میدهد که عناصر و مولفههای معماری بافت تاریخی شهر شیراز در شاخص تداوم دارای بیشترین نمره و میانگین هستند که معرف معنای صریح بافت تاریخی این شهر میباشد.