ارزیابی استفاده از مصالح سنگی با دانه‌بندی‌های مختلف در مقاومت فشاری بتن ژئوپلیمری با رویکرد ارزیابی زیست¬محیطی در مقایسه با بتن¬های پرتلندی

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی گروه مهندسی عمران، دانشگاه بناب. *(مسوول مکاتبات)

2 دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران گرایش سازه، دانشگاه بناب.

3 عضو هیئت علمی گروه مهندسی عمران، دانشگاه بناب.

4 مدرس گروه مهندسی معماری، دانشگاه بناب.

doi
10.22034/jest.2021.51073.5003
چکیده

زمینه و هدف: محیط‌زیست به عنوان بستر فعالیت­های اجتماعی و اقتصادی انسان، نیازمند استفاده حساب شده است تا زمینه برای استفاده پایدار از منابع آن فراهم گردد. از این‌رو، تولید و استفاده از مصالحی مانند بتن با مقاومت بالا و با حداقل آلایندگی محیطی به یک امر کاملاً ضروری تبدیل شده است. روش بررسی: این پژوهش ضمن بررسی مقاومت بتن­های ژئوپلیمری، برای اولین بار اقدام به بررسی اثرات زیست‌محیطی این نوع بتن در مقایسه با بتن­های پرتلندی نموده است. تحقیق حاضر از نوع پژوهش­های کاربردی بوده و رویکرد آن از نوع تحقیقات کمی و آزمایشگاهی است. در این تحقیق از پودر لاتریت به عنوان یک مصالح آلومینوسیلیکات غنی از آهن پتانسیل بالایی برای ساخت بتن ژئوپلیمری استفاده شده تا تأثیر سنگ‌دانه مصرفی در مقاومت مکانیکی بتن ژئوپلیمری بر پایه لاتریت مورد ارزیابی قرار گیرد. برای این منظور، از دو نوع سنگ‌دانه شامل سنگ‌دانه شن و ماسه و سنگ‌دانه یکنواخت استفاده شد. همچنین نمونه‌های مختلف ساخته‌شده در دمای 70 درجه سانتی‌گراد در گرمخانه عمل‌آوری شدند. یافته­ ها: نتایج آزمایش نشان داد که با استفاده از مصالح سنگی با دانه‌بندی یکنواخت به دلیل کاهش نسبت جرمی محلول فعال‌کننده به پودر لاتریت، مقاومت فشاری نمونه‌های بتن ژئوپلیمری افزایش می‌یابد. حداقل مقاومت فشاری 28 روزه نمونه‌های مذکور 28.5 مگاپاسکال و حداکثر مقاومت فشاری 34 مگاپاسکال به دست آمد. نتایج بخش دوم پژوهش نشان داد که اثرات آلایندگی کمتر بتن­های ژئوپلیمری در مقایسه با بتن­های پرتلندی است. بحث ونتیجه­ گیری: برای ساخت قطعات پیش‌ساخته می‌توان از بتن ژئوپلیمری لاتریتی (با استفاده از سنگ‌دانه یکنواخت) استفاده نمود.