شناسایی مناطق مستعد توسعه سکونتگاهها با استفاده از مدل تلفیقی منطق فازی وAHP (مطالعه موردی: شهر پلدختر)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
چکیده
یکی از مهمترین برنامههای توسعه شهری، مکانیابی بهینه جهات توسعه شهری بر مبنای توانمندیهای محیطی است. انتخاب جهت مناسب توسعه شهری باعث میشود که شهر در آینده با مسائل و مشکلات کمتری ازجمله مخاطرات طبیعی همراه باشد و همچنین روند توسعه شهری بهدرستی صورت گیرد. با توجه به اهمیت موضوع، در این پژوهش به شناسایی مناطق مستعد توسعه سکونتگاهها در محدوده و حاشیهی شهر پلدختر پرداخته شده است. در این پژوهش با توجه به موضوع و اهداف موردنظر، از مدل رقومی ارتفاعی 30 متر SRTM، نقشه زمینشناسی 1:100000 سازمان زمینشناسی کشور، تصویر ماهواره لندست و لایههای رقومی اطلاعاتی، بهعنوان دادههای تحقیق استفاده شده است. مهمترین ابزارهای تحقیق، Arc GIS (بهمنظور تهیه نقشههای موردنظر) و Expert Choice (جهت اجرای مدل AHP) بوده است. همچنین در این پژوهش از مدلهای منطق فازی (بهمنظور فازیسازی لایهها و همچنین تلفیق لایههای اطلاعات و تهیه نقشه نهایی) و AHP (به منظور وزندهی به لایههای اطلاعاتی) استفاده شده است. بر اساس نتایج حاصله، بخشهای زیادی از محدوده شهری و حاشیه شهری پلدختر دارای تناسب خیلی کم جهت توسعه شهری هستند. این مناطق که عمدتاً شامل مناطق شمالی محدوده شهری پلدختر است به دلیل ارتفاع و شیب زیاد، قرار گرفتن در واحد کوهستان و دره آبرفتی، پتانسیل کمی جهت توسعه فیزیکی نواحی سکونتگاهی دارند. بر این اساس، تنها بخشهایی از مناطق جنوبی شهر پلدختر به دلیل ارتفاع و شیب کم و همچنین قرار گرفتن در واحد دشت، مستعد توسعه فیزیکی نواحی سکونتگاهی هستند.