تحلیل سکونتگاههای غیررسمی با تأکید بر امنیت (نمونه موردی: شهر خرمآباد)
نویسندگان
1 دانشجوی دكتري، گروه جغرافیا و برنامهريزي شهري، واحد ملاير، دانشگاه آزاد اسلامی، ملاير، ایران
2 دانشیار، گروه جغرافیا و برنامهريزي شهري، واحد ملاير، دانشگاه آزاد اسلامی، ملاير، ایران
3 دانشیار، گروه جغرافیا و برنامهريزي شهري، واحد ملاير، دانشگاه آزاد اسلامی، ملاير، ایران
doi
10.71740/ges.2024.979134چکیده
از زمینههای ناپایداری توسعۀ شهری به ویژه در کشورهای در حال توسعه، سکونتگاههای غیررسمی میباشد که به علت عدم توانایی سیاستهای شهری برای حل و فصل مشکلات مسکن اقشار آسیبپذیر جامعه و کنترل مهاجرتها شکل گرفته است. سکونتگاههای غیررسمی با تجمعی از اقشار کم درآمد و غالباً با مشاغل غیررسمی و شیوهای از شهرنشینی ناپایدار همراهاند و به دلیل برخورداری از شرایط انزوا زمینه ساز بسیاری از آسیبهای اجتماعی به شمار میروند. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی – توسعهای و از نظر روش توصیفی - اکتشافی و از نظر نحوه گردآوری اطلاعات و دادههای مورد نیاز، از نوع تحقیقات میدانی و پیمایشی قلمداد میشود، همچنین برای گردآوری دادهها از پرسشنامه (با طیف لیکرت به صورت باز و بسته) استفاده شده است. در این پژوهش محلات 11 گانه اسکان غیر رسمی شهر خرم آباد با تاکید بر گسترش فقر توسط آزمون های آماری با استفاده از روش توصیفی تحلیلی مورد بررسی قرار گرفت. جامعه آماری این پژوهش بر اساس فرمول کوکران 384 نفر محاسبه شد که اطلاعات از طریق پرسشنامه بدست آمد. نتایج حاکی از آن است كه با توجه به بررسیهای به عملآمده و آزمونهای آماری انجامشده (آماره آزمون T – TEST، آماره آزمون F و TUKEY) و نتایج بهدست آمده، میتوان گفت كه تفاوت معناداری بين محلههای مورد مطالعه به لحاظ وضعيت امنیت وجود داشته و محلههای مورد مطالعه به لحاظ سطح امنیت در وضعيت مناسب و مطلوبي بسر نمیبرند. محله فلک الدین و دره گرم شرقی دارای کمترین امنیت و گل سفید و اسدآبادی دارای بیشترین امنیت هستند.