تحلیل و تفسیر عوامل ایجاد کننده احساس تنهایی در شهر اصفهان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران.
3 دانشیار دانشکده هنر، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.71740/ges.2024.1127985چکیده
تنهایی نوعی احساس رنج و درد است که براثر اختلال در روابط فرد با محیط پدید میآید و یکی از مهمترین چالشهای قرن 21 است که تاثیر زیادی بر سلامت روان و کیفیت زندگی افراد میگذارد. در عصر مدرن با وجود پیشرفت فناوری و افزایش ارتباطات مجازی، بسیاری از افراد در شهرها احساس تنهایی و انزوا میکنند. این احساس منجر به افسردگی، اضطراب و سایر مشکلات روانی و جسمانی میشود. فضای شهری اصفهان به عنوان بستر و زمینه انجام این پژوهش است. هدف از این پژوهش تحلیل عوامل ایجاد کننده احساس تنهایی در شهر اصفهان است. در تجزیه و تحلیل از آزمون فریدمن و آزمون تحلیل خوشه ای استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که عوامل ایجادکننده احساس تنهایی در شهرهای با بوم بیابانی را میتوان در پنج مقوله اصلی دستهبندی نمود. مقوله محرومیت اجتماعی از جمله کمبود فرصتهای تعاملی، نابرابری در دسترسی به نیازها، فقدان انسجام و گسست پیوندهای اجتماعی ناشی از عدم حس تعلق و اعتماد، فشارهای روانی-روحی منجر به افسردگی، اضطراب و استرس ناشی از زندگی شهری مدرن، کمبود فضاهای شهری پرنشاط، هویتمند و فاقد امکان خودشکوفایی برای ساکنان، و چالشهای ناشی از مدرنیته و تغییرات اجتماعی-فرهنگی ناشی از مهاجرپذیری و تنش میان هویت سنتی و مدرن میباشد. برای کاهش احساس تنهایی در محیطهای شهری، رویکردهای جامع و چندبعدی که هم جنبههای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی و هم ابعاد محیطی، کالبدی و طراحی شهری را در بر میگیرد، باید مورد توجه قرار گیرد.
