سبک‌ و ساختار رباعیات ظهیرالدین فاریابی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان یزد، ایران

2 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان صندوق پستی ۸۸۹_ ۱۴۶۶۵ تهران، ایران.

3 دانشجوی کارشناسی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان یزد، ایران.

doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف بررسی سبک‌شناختی رباعیات ظهیرالدین فاریابی، شاعر قرن ششم هجری، انجام شده است. رباعیات وی از نظر زبان، ساختار ادبی و اندیشه شعری ظرفیت بالایی برای تحلیل دارند و نمایانگر رویکرد هنری او هستند. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و در سه سطح زبانی، ادبی و فکری است. در سطح زبانی، واژگان، هماهنگی نحوی و موسیقی شعر (وزن، قافیه، ردیف) بررسی شده و نقش موسیقی درونی و بیرونی در بیان عاطفه‌های شاعر نشان داده شده است. در سطح ادبی، تصاویر شعری و صور خیال مانند تشبیه، استعاره، تضاد و مراعات نظیر تحلیل شده و نوآوری‌های بیانی فاریابی با وجود پایبندی به سنت‌های کلاسیک روشن شده است. در سطح فکری، مضامین رباعیات از عشق و عرفان تا آموزه‌های اخلاقی، فلسفی و اجتماعی بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد رباعیات فاریابی تلفیقی از سنت و نوآوری است که جایگاه او را در شعر فارسی متمایز می‌سازد.