ظرف‌نام‌ها در شاهنامه فردوسی

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران.

doi
چکیده

به نظر هليدی و حسن انسجام به‌عنوان يك مفهوم معنايی به روابط معنايی موجود در متن اشاره می‌كند و متن نيز بر پايه همین روابط معنايی تعريف می‌شود. هليدی و حسن، عناصر انسجام واژگانی را از جمله باهم‌آيی و تكرار مطرح می‌كند. در اين پژوهش سعی شده تا سبک و عناصر انسجام واژگانی با كاربرد ظرف‌نام‌ها در ابيات شاهنامه، با توجه به مفاهيم غنايی بررسی شود. ابيات شاهد، با ارزيابی به روش كيفي- تحليلی مطرح شده است. پس از تحليل داده‌ها اين نتيجه حاصل شد كه پس از كاربست اين نظريه، شاعر در محور هم‌نشینی كلام، انسجام متنی را ايجاد كرده و كاركرد هدفمندانه عناصر غنايی و روايی در متن باعث می‌شود، خواننده، موضوع و معنای متن و مضامین غنايی را به نحو بهتری دريافت كند.