بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر افکار دلسرد کننده و انعطاف پذیری روان شناختی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی
نویسندگان
1 دانشگاه ایت اله آملی
doi
چکیده
اختلال دوقطبی افزون بر نوسانهای خلقی، غالباً با افکار دلسردکننده، درماندگی و کاهش انگیزش برای پیگیری درمان همراه است که میتواند عود علائم و افت کارکرد را تشدید کند. در این میان، کاهش انعطافپذیری روانشناختی و گرفتارشدن در اجتناب تجربی و نشخوار ذهنی، نقش مهمی در تداوم آشفتگی هیجانی و ناپایداری رفتارهای سلامتمحور دارد. ازاینرو، بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر کاهش افکار دلسردکننده و ارتقای انعطافپذیری روانشناختی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی میتواند شواهد کاربردی برای مداخلات مکملِ درمان دارویی و بهبود سازگاری بلندمدت فراهم سازد. هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر افکار دلسرد کننده و انعطاف پذیری روان شناختی بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی بود. برای این منظور، طی یک پژوهش نیمه تجربی، 30 نفر با تشخیص اختلال دوقطبی به صورت نمونه در دسترس از مراکز درمانی انتخاب و در دو گروه تقسیم شدند. گروهها قبل و بعد از پژوهش از نظر افکاردلسرد کننده و انعطاف پذیری روان شناختی ارزیابی شدند. تحلیل یافته ها نشان می دهد که درمان پذیرش بر افکار دلسرد کننده و انعطاف پذیری روانشناختی موثر است. یافتهها نشان میدهد درمان پذیرش و تعهد با کاهش همجوشی شناختی و اجتناب تجربی، به تعدیل افکار دلسردکننده و افزایش انعطافپذیری روانشناختی در بیماران دوقطبی کمک کرده است. بنابراین، میتوان ACT را بهعنوان مداخلهای مکمل در کنار درمان دارویی برای بهبود سازگاری و کاهش آسیبپذیری شناختی–هیجانی این بیماران توصیه کرد.
