بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر گرایش به خودکشی و انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان دختر دارای علائم اضطرابی
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد آیت ا...آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل ایران
2 گروه روانشناسی، واحد آیت ا...آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل ایران. (نویسنده مسیول )
doi
چکیده
اضطراب در جمعیت دانشجویی میتواند با افزایش افکار منفی، احساس بنبست، و کاهش ظرفیت مقابلهای همراه شود و در برخی موارد، گرایش به خودکشی را بهعنوان یک پیامد نگرانکننده تشدید کند. در این میان، انعطافپذیری روانشناختی بهعنوان یکی از شاخصهای کلیدی سلامت روان، نقش محافظتی مهمی دارد و کاهش آن معمولاً با اجتناب تجربهای، درماندگی هیجانی و تصمیمگیریهای تکانشی مرتبط میشود. از سوی دیگر، طرحوارههای ناسازگار اولیه میتوانند اضطراب پایدار را تغذیه کرده و با فعالسازی الگوهای شناختی– هیجانی ناکارآمد، آسیبپذیری نسبت به افکار خودکشی را افزایش دهند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر گرایش به خودکشی و انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان دختر دارای علائم اضطرابی بود. این پژوهش از نوع مطالعات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_ پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش دانشجویان دختر دارای علائم اضطرابی شهر گنبد کاووس در سال 1403 بودند.از این جامعه، پژوهش با توجه به ملاک های ورود و خروج 30 نفر به شیوه نمونه گیری در انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروهها قبل و بعد از مداخله، از نظر گرایش به خودکشی و انعطاف پذیری روانشناختی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحليل کوواريانس چند متغیره نشان داد كه، طرحواره درمانی گروهی بر گرایش به خودکشی و انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان دختر دارای علائم اضطرابی تاثیر دارد. پیشنهاد میشود مراکز مشاوره دانشگاهها از طرحوارهدرمانی گروهی بهعنوان یک مداخله قابل اجرا و نسبتاً اقتصادی برای دانشجویان دارای اضطراب و افکار خودآسیبرسان بهره بگیرند.
