نقش تابآوری، ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی در پیش¬بینی پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر
نویسندگان
1 دانشگاه خاتم، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی
2 گروه روان¬شناسی و علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه خاتم، تهران، ایران
3 دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران.
doi
چکیده
سندرم روده تحریکپذیر (IBS) یکی از شایعترین اختلالات عملکردی دستگاه گوارش است که بهطور چشمگیری کارکرد روزمره و کیفیت زندگی بیماران را مختل میسازد. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تابآوری، ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی در پیش¬بینی پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر بود. برای این منظور طی یک پژوهش توصیفی از نوع همبستگي 140 نفر از بیماران مبتلا به IBS مراجعهکننده به کلینیکهای فوق تخصصی گوارش شهر تهران به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و از نظر تاب¬آوری، ناگویی هیجانی، آگاهی و توجه هوشیارانه، پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی مورد ارزیابی قرار گرفتند. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که بین تابآوری و ذهن¬آگاهی با پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر (نمرات بالاتر این مقیاس) رابطه منفی و معناداری وجود دارد(01/0>P). بین ناگویی هیجانی با پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر (نمرات بالاتر این مقیاس) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد(01/0>P). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز آشکار کرد که 4/50 درصد واریانس پریشانی روانشناختی و 7/61 درصد از واریانس کیفیت زندگی به وسیله تابآوری، ناگویی هیجانی و ذهن¬آگاهی تبیین میشود میتوان نتیجه گرفت که تاب آوری، ناگویی هیجانی و ذهن¬آگاهی توان پیش¬بینی پریشانی روانشناختی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر را دارند؛ لذا تلاش جهت بهبود این مهارتها ، نوید درمانهای موفقیتآمیز و بهبود نتایج درمان برای این بیماران را فراهم میآورد.