اثربخشی درمان شناختی ¬رفتاری بر خودکارآمدپنداری افراد با اختلال افسرده خویی

نویسندگان
doi
چکیده

اختلال افسرده خویی یکی از شایع‌ترین اختلالات روان‌شناختی است که می‌تواند به ناتوانی و اختلال شدید در عملکرد اجتماعی، شغلی و تحصیلی فرد منجر شود. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی افراد با اختلال افسرده خویی انجام شد. برای این منظور این مداخل]، طی یک پژوهش آزمایشی تک آزمودنی که در سال 2023 به روش نمونه‌گیری در دسترس بر روی 4 نفر از افراد مراجعه‌کننده به کلینیک روان‌شناسی راد با تشخیص مبتلا به اختلال افسرده خویی در شهرستان شاهرود انجام شد. آزمودنیها از نظر خودکارآمدپنداری عمومی قبل و بعد از مداخله ارزیابی شدند. برنامه مداخله‌ای به مدت دو ماه در ۸ جلسه ۴۵ دقیقه‌ای بر اساس بسته درمان شناختی رفتاری مایکل فری (۲۰۰۷) و بک (۱۹۷۹) اجرا شد. شاخص اندازه اثر تفاوت میانگین استاندارد شده برای کل گروه 93/0 بدست آمد که نشان دهنده اثربخشی روش درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدپنداری کل مراجعه کنندگان بود. همچنین یافته‌های بدست ‌آمده از تحلیل دیداری نمودارها، درصد تمامی داده‌های غیر همپوش و اندازه اثر، بیانگر تاثیر درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدپنداری افراد با اختلال افسرده خویی بود. به نظر می‌رسد بالارفتن نمرات خودکارآمدپنداری در افراد مورد بررسی حاکی از آن است که درمان شناختی رفتاری توانسته است، احساس کفایت و توانا بودن را به آنان برگرداند. این تغییرات موجب شده است تا آنان در روابط خود و در انجام شغل و کارهای شخصی‌شان، به خود باور داشته و احساس رضایت بیشتری داشته باشند. می‌توان گفت درمان شناختی – رفتاری با استفاده از تکنیک منطق متناسب و مخالف ورزی شناختی بر افزایش خودکارآمدپنداری در افراد با اختلال افسرده خویی موثر است.