ساختگرایی و ارتباطگرایی در آموزش الکترونیکی
نویسندگان
1 استاد، گروه مدیریت آموزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشآموخته دکتری مدیریت آموزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه مدیریت آموزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف از این پژوهش تبیین ساختگرایی و ارتباطگرایی در آموزش الکترونیکی میباشد. روش پژوهش از نوع تحقیقات کاربردی و از نوع پیمایشی و غیرآزمایشی میباشد. جامعه آماری پژوهش، دانشجویان و استادان آموزش الکترونیکی در مراکز آموزش الکترونیکی وابسته به وزارت علوم و دانشگاه آزاد اسلامی در سطح کشور در سال تحصیلی 96-1395 بود که به ترتیب 60568 دانشجو و 1050 استاد بودند و در مجموع تعداد استادان و دانشجویان 61618 تن بودند. پژوهش بر روی نمونهای به حجم 462 نفر مشتمل بر 289 مرد و 173 زن که با استفاده از جدول مورگان و به صورت تصادفی انتخاب شده بود، اجرا گردید. برای انجام این پژوهش از پرسشنامه محقق ساخته ساختگرایی و ارتباطگرایی استفاده گردید. روایی پرسشنامه از طریق کسب نظرات صاحبنظران مورد تأیید قرار گرفت. برای پایایی پرسشنامه ضریب آلفای کرونباخ محاسبه گردید که برای پرسشنامه ساختگرایی 0/956 و برای پرسشنامه ارتباطگرایی 0/955 حاصل گردید. با توجه به یافتههای این تحقیق عناصر یادگیری مستقل، تشکیل مفاهیم و مهارتهای تفکر سطح بالا، یادگیری مبتنی برحل مسأله از مهمترین عناصر ساختگرایی و عناصر یادگیری فراتر از کتاب و برنامه درسی، تکمیل و تقویت ساخت شناخت ذهنی از طریق ارتباط، تکمیل عینیتگرایی در یاددهی یادگیری از طریق ارتباط نیز از مهمترین عناصر ارتباطگرایی در آموزش الکترونیکی میباشند.