مطالعه مؤلفه‌های اثرگذار در رشد مناسبات تجاری ایران و آلمان در فاصله سال‌های 1285-1332 ه. ش

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام، گروه تاریخ، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران.

2 استادیار گروه تاریخ، واحدمحلات، دانشگاه ازاد اسلامی ،محلات، ایران

3 استادیار واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران

doi
چکیده

با وجود پیشینه طولانی روابط ایران و آلمان، اما مهم‌ترین دوره در تاریخ روابط اقتصادی ایران و آلمان، که منجر به روابط تجاری و اقتصادی پایدار و قدرتمندی میان دو کشور شد، دوران رضاشاه بود. رضا شاه به دلایل متعددی تلاش می‌کرد تا روابط اقتصادی مستحکمی میان ایران و آلمان برقرار کند. عواملی نظیر شخصیت کاریزماتیک هیتلر و جامعه صنعتی آلمان باعث علاقه رضاشاه به آلمان شده بود. آلمانی‌ها هم به دو دلیل وارد عرصه اقتصادی ایران شدند. نخست به واسطه موضوع هم‌نژادی میان ایرانیان و آلمانی‌ها که از سده هجدهم به این سو، میان متفکران و شاعران آلمانی رونق فراوانی داشت و دوم تاریخ و فرهنگ پرشکوه ایران باستان که برای آلمانی‌ها، مولفه‌ای تعیین‌کننده در برقراری ارتباط با دیگر کشورها بود. بنابراین روابط تجاری- اقتصادی یکی از مهم‌ترین عامل ایجاد پیوند میان ایران و آلمان بود. در تحقیق حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی، کوشش شده تا ضمن پرداختن به جنبه‌های تاریخی روابط ایران و آلمان، مولفه‌های اثرگذار در گسترش مناسبات تجاری میان دو کشور مورد مطالعه قرار گیرد. هدف اصلی تحقیق حاضر، شناخت و تبیین مولفه‌های تاثیرگذار در رشد مناسبات تجاری میان ایران و آلمان در فاصله سال‌های 1285 تا 1332 ش است. در فاصله سال‌های 1320 تا کودتای 28 مرداد 1332، اگر چه آلمان به واسطه شکست در جنگ جهانی دوم، مغضوب قدرت‌های بزرگ قرار گرفته بود و سیاست‌های رسمی ایران، در رعایت حفظ فاصله با آلمان تعریف می‌شد، اما به مرور به ویژه در اواخر دهه 30، روابط تجاری ایران و آلمان دوباره برقرار شد.