تبیین و ارائه الگوی بهینه تخصیص ظرفیتهای توسعه میان افزای با استفاده از GIS (نمونه موردی: کلانشهر شیراز)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
2 استادیار معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
3 استاد مدعو معماری و شهرسازی، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
doi
چکیده
چکیده هجوم جمعیت مهاجر به شهرهای بزرگ و لزوم پاسخگویی به نیازهای جمعیت شهرنشین منجر به گسترش شهر به سمت پیرامون آن و تهدید حریم و محدوده شهر شده که نتیجه آن از بین رفتن اکوسیستم طبیعی اطراف شهرها است. این در حالی است که زمینهای زیادی در درون شهرها از روند توسعه باز مانده و موجب ناکارآمدی نواحی مرکزی شهرها شدهاند. هدف پژوهش تبیین ظرفیتهای توسعه میان افزای و ارائه الگوی بهینه توسعه فیزیکی با استفاده از GIS میباشد. روش تحقیق از نوع کاربردی و توصیفی- تحلیلی است و برای گردآوری دادهها و اطلاعات از روشهای کتابخانهای و مشاهدات میدانی و اسنادی استفاده شده است. که مسائل و کمبود کاربریهای به طور جداگانه برپایه ارزیابی کمی وکیفی بررسی شد و با استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی GIS به تجزیه و تحلیل کاربریها پرداخته شده است. نتایج تحقیق نشان میدهد که پتانسیلهای در محدوده پر شهر، 4106 هکتار میباشد که شامل کاربریهای حمل و نقل و انبارداری، مخروبه و متروکه، پادگان، ترمینالها، صنایع، بافتهای یک طبقه و تخریبی میباشد. که از این مقدار 288 هکتار با قطعات یک طبقه اشتراک و همپوشانی دارد که کسر میگردد، بنابراین 3818 هکتار (معادل کل مساحت منطقه 9 شهر شیراز – وسیعترین منطقه شهری شیراز) به عنوان پتانسیل توسعه در بافت پر شهری وجود دارد که بایستی برای توسعه آتی شهر از آنها استفاده کرد.