سنجش بهره وری آموزش عالی
نویسندگان
1 دانشیار گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد برنامهریزی درسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران
doi
10.30495/qjopm.2021.1863870.2390چکیده
هدف از انجام این پژوهش سنجش بهرهوری آموزش عالی است. این تحقیق ازنظر هدف کاربردی و از نوع توصیفی و به روش پیمایشی صورت گرفته است. جامعه آماری این پژوهش دربرگیرنده اعضای هیأتعلمی و معاونتهای دانشگاههای تخصصی سطح یک میباشند که با استفاده از روش نمونهگیری احتمالی خوشهای، در سه دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران و صنعتی شریف انتخاب شده و 34 نفر بهصورت تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه محقق ساخته سنجش بهرهوری در چهار بعد کیفیت، ارزشافزوده، کارایی و اثربخشی استفاده گردید. روایی و پایایی پرسشنامه و برازش ساختاری و کلی مدل، با استفاده از نرمافزار Smart-PLS مورد تأیید قرار گرفت. بهمنظور پاسخگویی به پرسشهای پژوهش، از نرمافزار SPSS و آزمون t تک نمونهای استفاده شد. نتایج حاصل نشان داد که بهطورکلی، میزان بهرهوری آموزش عالی پایینتر از مقدار مورد انتظار است. همچنین ابعاد بهرهوری آموزش عالی ازجمله کیفیت، ارزشافزوده، کارایی و اثربخشی نیز با میانگین مورد انتظار و مطلوب تفاوت دارند. بنابراین سنجش مداوم، علتیابی و برنامهریزی جهت افزایش بهرهوری آموزش عالی ضروری می نماید.