نمادشناسی روایت مرگ در دو نگاره از شاهنامۀ شاه تهماسبی، مطالعۀ تطبیقی نمادهای دو نگارۀ سرنگونی ضحاک و قتل خسرو پرویز، بر اساس آراء کارل-گوستاو یونگ

نویسندگان

1 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد کارگردانی، مدرس گروه نمایش، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران

2 استادیار گروه ارتباط تصویری، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران (نویسنده مسؤول).

3 استادیار گروه ارتباط تصویری، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران

doi
چکیده

پژوهش حاضر بر بستر مبانی نظری مستخرج از روانشناسی یونگ و با تکیه بر آراء وی در باب چرایی و چگونگی نمادپردازی­های هنرمند در هنگام خلق اثر هنری شکل گرفته است. یونگ معتقد است که انسان به صورت خودآگاه و ناخودآگاه نمادپردازی می­کند و توجه به محتوای روانی این نمادها به خصوص در تفسیر آثار هنری بسیار مهم است. در چهارچوب نظریۀ مذکور پژوهش حاضر قصد دارد به این پرسش پاسخ دهد که نگارگران شاهنامۀ شاه تهماسبی دو مجلسِ سرنگونی ضحاک به دست فریدون و قتل خسروپرویز را چگونه نمادپردازی کرده­اند و برآیند ناخودآگاه جمعی قوم ایرانی چگونه در نمادهای موجود در این دو نگاره تجلی پیدا کرده، چه تفاوت­ها یا شباهت­هایی در نمادپردازی مجلس سرنگونی حکمران ایرانی و حاکم غیرایرانی به کار رفته و مهم­تر آن­که این نمادپردازی­ها تا چه اندازه به داستان متناظر از شاهنامۀ فردوسی وفادار بوده است. این پژوهش به روش تحلیلی-تطبیقی انجام شده، تجزیه و تحلیل یافته­ها به روش کیفی و گردآوری اطلاعات آن به روش کتابخانه­ای-اسنادی صورت گرفته است. با رجوع به مبانی نظری مستخرج از آراء یونگ و با  در نظر گرفتن شرایط تاریخی خلق شاهنامۀ شاه تهماسبی و تطبیق نمادهای دو نگارۀ مذکور، پژوهش به تحلیل نمادها پرداخته است، نمادهایی که با روی‌کردی مشابه روایت فردوسی در متن شاهنامه، داستان مرگ دو حاکم را روایت می­کنند و نشان می­دهند که مرگ حاکم بیگانه در فضایی با بارقه­هایی از امید و مرگ حاکم ایرانی در فضایی سرشار از یأس نمادپردازی شده است.