رابطه بین متغیرهای مهاجرت با تاب¬آوری عوامل اقلیمی (مطالعه موردی: کلانشهر اهواز)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری آب و هواشناسی،گروه جغرافیا، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 گروه جغرافیا، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
3 گروه جغرافیا، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
4 عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز
5 هیات علمی تمام وقت واحد اهواز
doi
چکیده
ارتباط بین تغییرات وسیع آب و هوایی و مهاجرت مردم دنیا ارتباطی پیچیده است. گرمایش جهانی و افزایش پدیدههایی نظیر توفان، سیل، تگرگ، خشکسالی، موجهای گرمایی و سرماهای نابهنگام، زندگی معیشتی را از بین میبرند و انگیزههای خارج شدن از یک مکان خاص را تغییر میدهند. امروزه مهاجرت یکی از معضلات همه کشور های در حال توسعه بوده و استان خوزستان نیز از این امر مستثنی نیست. هدف اصلی از این تحقیق، بررسی رابطه بین مهاجرت مردم و تاب آوری در برابر عناصر اقلیمی کلان شهر اهواز است. به منظور جمع آوری اطلاعات از مطالعات کتابخانه ای و پیمایش میدانی استفاده شد.. قلمرو مکانی این پژوهش شهر اهواز بوده و جهت انجام کار میدانی از پرسشنامه بصورت بسته در قالب طیف پنج گزینه ای لیکرت بر اساس بررسی های سایر پژوهشگران بهره برداری شد. جهت تحلیل یافته های حاصل از پرسشنامه، از نرم افزار Spss استفاده شد. برای سنجش نرمال بودن متغیر های پژوهش از آزمون کلموگراف – اسمیرنوف و جهت آنالیز رابطه بین متغیر های سرمایه های مهاجرتی شهر اهواز و تاب آوری در مقابل عناصر اقلیمی (بارش و دما) از ضریب همبستگی پیرسن استفاده گردید. برای تعیین میزان تاب آوری عناصر اقلیمی کلان شهر اهواز از تکنیک تصمیم گیری تاپسیس بهره برداری شد. نتایج نشان داد ضرایب همبستگی بین سرمایه انسانی و تاب آوری اقلیمی 22/0 و سرمایه اجتماعی و تاب آوری 32/0، سرمایه طبیعی 39/0، سرمایه اقتصادی 28/0 و سرمایه فیزیکی 44/0 حاصل شد. سطح معنی داری شاخص های سرمایه اجتماعی، اقتصادی و فیزیکی با 000/0 و سرمایه مهاجرتی نیز با تاب آوری عناصر اقلیمی با سطح اطمینان 99/0 رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. بین سرمایه فیزیکی و تاب آوری اقلیمی بیشترین همبستگی و بین سرمایه انسانی و تاب آوری اقلیمی کمترین همبستگی می باشد.