اولویتبندی شاخصهای زیستپذیری مبتنی بر مؤلفههای محیط زیستی تأثیرگذار در سکونت شهروندان (مطالعه موردی: شهر مشهد
نویسندگان
1 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
2 دانشجوی دکتری تخصصی شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
doi
https://doi.org/10.71651/GEOGRAPHY.2024.1122539چکیده
با رشد سریع شهرنشینی و تمایلات به زندگی در شهرها و همچنین ازدحام بیشازحد شهرها، گذران اوقات فراغت و تعاملات شهروندان با فضاهای باز و سبز عمومی بیشازپیش اهمیت یافته است و ازآنجاییکه تعامل با فضای سبز و محیط اطراف پیرامون نقش مهمی در زیست پذیری جوامع محلی دارد، این پژوهش در نظر دارد تا با تحلیلی تطبیقی تأثیر مؤلفههای زیستمحیطی بر روی زیست پذیری به اولویتبندی شاخصها در محلات امامیه و استاد یوسفی شهر مشهد بپردازد. روش پژوهش شامل دو بخش اسنادی و پیمایشی است و حجم نمونه پرسشنامه از طریق محاسبه با روش کوکران برابر با 384 نفر و روش نمونهگیری تصادفی تکمیلشده است. روش تجزیهوتحلیل دادهها به دو صورت کمی و کیفی که درروش کمی از روش معادلات ساختاری در نرمافزار SPSS و SMART-PLS و تحلیل کیفی بر اساس تکمیل و تحلیل چکلیست کنترلی پرشده توسط ناظر تعلیمیافته و نقشههای تراکمی تطبیقی بین محلات مورد مقایسه مطالعه گرفته است. نتایج حاصل از این پژوهش حکایت از آن دارد در میان دو نمونه موردمطالعه مؤلفههای زیستمحیطی در زیست پذیری تفاوت معناداری ندارد و ازنظر اولویتبندی، مؤلفه پایداری اکولوژیکی به دلیل دارا بودن پارکهای بزرگمقیاس در محله و اطراف محله بیشترین امتیاز را به خود اختصاص داده است (76/4 امتیاز) و بعدازآن به ترتیب مؤلفههای بهداشت و پاکیزگی (32/3 امتیاز)، آلودگی آبوهوا (02/3 امتیاز)، آسایش اقلیمی (77/2 امتیاز) و آلودگی صوتی (14/1 امتیاز) اولویتهای بعدی را به خود اختصاص داده است.