تحلیل زیستپذیری محلههای منطقه 22 شهرداری تهران با تأکید بر دوگانگی فضایی
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و آمایش سرزمین، واحد تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد تهران، دانشگاه خوارزمی، تهران، ايران
3 کارشناس ارشد معماری، واحد تهران، دانشگاه هنر و معماری پارس، تهران، ایران
4 کارشناس ارشد معماری، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران
doi
https://doi.org/10.71651/GEOGRAPHY.2024.2122649چکیده
تفاوتهای اجتماعی، اقتصادی و بهتبع آن دوگانگی فضایی حاصل تأثیرات عوامل مختلفی است که در پی مدل اقتصادی، اجتماعی یعنی قرار گرفتن در مدار سیستم گردش سرمایه در تهران نمود پیداکرده است. وجود نابرابریهای فضایی در شهرها و نقشی که در زیست پذیری آنها دارد، سبب شده که رویکرد پایداری در این فضاها بر مبنای تباینهای فضایی زیست پذیری مورد توجه قرار بگیرد. هدف پژوهش تحلیل زیستپذیری محلههای منطقه 22 تهران با تأکید بر دوگانگی فضایی است. پژوهش از نظر روش توصیفی- تحلیلی بوده و در دسته تحقیقات کاربردی قرار دارد. روش جمعآوری اطلاعات کتابخانهای است. جامعه آماری کارشناسان شهرداری منطقه 22 تهران است . روش نمونهگیری تصادفی خوشهای است. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامه است. اطلاعات بهدستآمده با استفاده از تکنیک تاپسیس و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیلشده است. یافتههای تحقیق نشان میدهد که محله هوانیروز، کوهک و چیتگر با 0.967 امتیاز رتبه یک را به خود اختصاص دادند. محله شهرک شریف، آتی، پیکان شهر و آزادشهر با 0.417 کمترین امتیاز را دارند. محلات پهنه شرقی منطقه در وضعیت مطلوب زیست پذیری قرارگرفتهاند. همچنین عوامل کالبدی- محیطی با ضریب بتای 24/34 بیشترین تأثیرگذاری را بر دوگانگی فضایی زیست پذیری منطقه 22 دارد. نوآوری پژوهش نشان میدهد در سایر پژوهشها رویکرد زیست پذیری به صورت یک متغیر جداگانه از متغیر دوگانگی فضایی در شهرها تحلیل شده است. در پژوهش حاضر به تحلیل دوگانگی فضایی با تأکید بر رویکرد زیست پذیری بهصورت توأمان پرداخته شده و برای اولین بار است که این موضوع در منطقه 22 تهران تحلیل شده است.