بررسی مفهوم فقر در اشعار خاقانی
نویسندگان
1 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران
2 عضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی ـ واحد آباده.
doi
چکیده
خاقانی شروانی، سخنور بزرگ ادب فارسی در قرن ششم از شاعران گرانمایه و از استادان درجه اول سخن پارسی می باشد؛ که در بسیاری از جنبههای سخنوری ممتاز محسوب می شود. معانی به کار رفته در شعر خاقانی تا سالیان دراز به دلیل استفاده وی از استعارات، آرایههای هنری و به کار بردن اصطلاحات علمی ـ که سبک خاص وی را رقم میزند ـ مورد غفلت واقع شده بود. پیداش افکار و مفاهیم عارفانه در شعر فارسی، سبب شد تا بسیاری از شاعران در این زمینه طبع آزمایی و نظریات خود را بیان کنند. از جمله مسائلی که در اشعار وی، نمود فراوانی دارد و وی بارها بدان پرداخته است، مفاهیم عارفانه و صوفیانه می باشد. بررسی کلی و همه جانبهی افکار وی از این منظر، مسلماً در خور یک مقاله نیست. لذا در این مقاله سعی شده است تا مفهوم فقر ـ که وی خود را در این زمینه نظریه پرداز می داند ـ مورد ارزیابی واقع شود.
