مطالعه تردید انتخاب تخصص بالینی در دانشجویان پزشکی دانشگاه های علوم پزشکی کشور:1402

نویسندگان

1 استادیار آمار زیستی گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشتمرکز تحقیقات آلاینده‌های محیطی دانشگاه علوم پزشکی آبادان

2 دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی آبادان

3 استادیار، کودکان گروه علوم بالینی، دانشکده پزشکی بیمارستان شهید بهشتی، دانشگاه علوم پزشکی آبادان

4 دانشیار، مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، گروه بهداشت عمومی، دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی آبادان

doi
چکیده

مقدمه: تردید در انتخاب تخصص پزشکی یکی از چالش‌های تصمیم‌گیری دانشجویان پزشکی سراسر کشور می‌باشد، به همین منظور این مطالعه به بررسی میزان تردید در انتخاب تخصص بالینی در دانشجویان پزشکی دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور در سال 1402 پرداخته است. روش پژوهش: مطالعه به روش توصیفی تحلیلی به شیوه مقطعی بر روی 188 دانشجوی پزشکی سال پنجم به بالا به روش نمونه گیری در دسترس در سال 1402 انجام شد. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسش نامه روا و پایا شده تردید در انتخاب تخصص بالینی با 38 سوال در 4 بعد(تردید کلی، تعویق تصمیم گیری، موانع تصمیم‌گیری و نامصمم بودن) گردآوری شد. از نمودار نقشه درختی (Tree Map) برای ارائه توصیف نمونه‌ها و برای مقایسه تردید در انتخاب تخصص بالینی و مولفه‌های آن در زیر گروه‌های جمعیت شناختی دانشجویان از آزمون‌های آماری من – ویتنی و کروسکال والیس با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 27 استفاده شد. یافته‌ها: از 188 دانشجوی مشارکت کننده 63/5درصد(115نفر) زن و بقیه مرد بودند. بیشترین فراوانی سن مشارکت کنندگان(112 نفر) در سنین 29-25 سال بود. 47/5درصد (86نفر) از دانشجویان سابقه تحصیلی 8 سال و بیشتر داشتند. 33/1(60نفر) از دانشجویان تمایل به شروع تخصص بلافاصله بعد از اتمام طرح داشتند. تخصص‌های رادیولوژی، بیماری پوست، قلب و عروق و ENT بیشترین محبوبیت و رشته‌های پزشکی قانونی، کودکان، جراحی عمومی و طب اورژانس از کمترین علاقمندی دانشجویان برای انتخاب تخصص برخوردار بودند. نتیجه‌گیری: محبوبیت برخی رشته‌های تخصصی پزشکی در کشور زنگ خطری برای خالی ماندن صندلی‌های اغلب تخصص‌های مورد نیاز کشور می‌باشد که این زنگ خطر نواخته شده است. محبوبیت برخی رشته‌های تخصصی به دلایل خاص باعث تمرکز تخصص‌ها در برخی شهرهای برخوردار و محرومیت شهرهای کم برخوردار از برخی تخصص‌های حیاتی خواهد بود. برنامه‌ریزی راهبردی دقیق از سوی سیاست‌گذاران بهداشتی درمانی تاکید می‌شود .