ارائه مدل مفهومی مبتنی بر شاخصهای شبکهسازی در پارکهای علم و فناوری
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری رشته مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دانشیارگروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
پارکهای علم و فناوری به عنوان یکی از کنشگران اصلی اکوسیستم نوآوری؛ با هدف توسعۀ اقتصاد دانشبنیان، افزایش نوآوری فناورانه و اشتغالزایی متخصصین بوجود آمدهاند. در سالهای اخیر ایجاد و توسعه پارک¬های علم و فناوری شتاب زیادی داشته و تأثیر این مؤسسات و کارکردهای متنوع آنان به عنوان بخشی از زیرساختهای نوآوری و فناوری بر رشد و توسعه اقتصاد دانش¬بنیان روز به روز نمایانتر میگردد. کارائی و اثربخشی عملکرد پارک¬ها در فرایند تعامل و همکاری با دیگر بازیگران اکوسیستم نوآوری از جمله دانشگاهها و مؤسسات تحقیق و توسعه، مراکز صنعتی و ارتباط با محیط تقویت میشود. از این¬رو بررسی و شناخت فرایند شبکه¬سازی در پارکهای علم و فناوری بسیار حائز اهمیت است. هدف این پژوهش شناسایی شاخصهای شبکه¬سازی و ارائۀ مدل مفهومی شبکهسازی در پارکهای علم و فناوری است. رویکرد این تحقیق فراترکیب بوده که در آن از روش باروسو و سندلوسکی استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد شاخص¬های اصلی شبکهسازی پارکهای علم و فناوری شامل ارتقاء سطح محصولات، اطلاعات، افزایش سهم بازار، اهداف (اهداف پارک، اهداف اجتماعی- اقتصادی و زیستمحیطی)، ایجاد ارزش، بهره¬برداری از فرصت¬های موجود در پارک، بهینهسازی منابع، توسعه محصول جدید، دانش اعم از دانش بازار؛ شرکا و هم¬آفرینی دانش، عملکرد بین¬المللی و تجاری پارک، فرصت¬سازی به واسطه بازار، مدیریت، نیاز به منابع و منابع عملیاتی، ایجاد و توسعه روابط و یادگیری سازمانی هستند.
