بررسی برخی پارامترهای زیستی در ترکیب صید شاه میگو (Panulirus homarus) در سواحل دریای عمان
نویسندگان
doi
چکیده
چکیده در این مطالعه، پایش ذخایر شاه میگو بهمنظور مطالعه برخی پارامترهای زیستی در ترکیب صید نظیر میزان صید در واحد تلاش (CPUE)، فراوانی طبقات طولی در ترکیب صید، زمان اوج فعالیت تخمریزی ، طول کاراپاس در اولین بلوغ، طول 50 درصد بلوغ، نسبت جنسی ذخیره، تغییرات میزان صید و کارایی روش و ابزار صید این گونه در فصول بهار و پاییز انجام گردید. جهت انجام تحقیق از قفس های مخصوص صید شاه میگو در سواحل چابهار و رمین استفاده شد. بدین منظور، در مدت دو ماه 2143 قطعه شاه میگو از 20 قفس بیومتری و نسبت به تجزیه و تحلیل آماری نتایج اقدام گردید. بر اساس نتایج بزرگ ترین و کوچک ترین نمونه صید شده به ترتیب دارای طول کاراپاس 112 میلی متر و 34 میلی متر، کوچک ترین شاه میگوی تخم دار، دارای طول کاراپاس 55 میلی متر، طبقه طولی کاراپاس 50 درصد بلوغ 69-64 میلی متر و نسبت جنسی ماده ها در صید قفس در پاییز و بهار به ترتیب 64 درصد و 50 درصد بوده است. اوج فعالیت تخمریزی در بهار مشاهده گردید. فصل بهار و پاییز و مناطق مختلف از نظر اندازه نمونه های صید شده دارای تفاوت قابل توجهی بودند. یافته ها حاکی از مهاجرت محدود گروه های طولی در جمعیت شاه میگو طی زمان های مختلف بوده است. نتایج حاصله در خصوص طبقات طولی و نسبت جنسی و در مقایسه با سال های قبل حاکی از بهم خوردن تعادل جنسی ناشی از فشار صید بر جمعیت شاه میگو در سواحل ایرانی دریای عمان می باشد.