گسترش حیطه عملکرد دبیرکل ملل متحد و صلاحیت انحصاری دولتها: پاسداری از مرزهای "بند 7 از ماده 2 منشور ملل متحد" پس از هفتاد سال
نویسندگان
1 دانشگاه بوعلی سینا همدان
2 عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور استان سمنان واحد گرمسار
doi
10.22054/qjpl.2017.7788چکیده
به موجب ماده هفت منشور سازمان ملل متحد، یکی از ارکان اصلی این سازمان، دبیرخانه است. این نهاد را باید به لحاظ توسعه تدریجی حیطۀ عملکرد، یکی از پویاترین رکنهای سازمان ملل دانست. اگرچه این گسترش وظایف در بسیاری موارد با استقبال دولتهای عضو ملل متحد همراه بوده است، باید اذعان کرد که در مواردی نیز نگرانیهایی را با خود به همراه داشته است. با گذشت زمان، حیطه این وظایف آنچنان گسترش یافته است که حتی سازماندهی داخلی نظامهای فرهنگی، اقتصادی و سیاسی دولتها از تیررس گزند دور نمانده است. امروزه تحلیل رویه عمومی دولتها نشان میدهد که بخش مهمی از جامعه جهانی بر حفظ ویژگیهایِ خاص فرهنگی- اجتماعی خود اصرار دارد. در واقع، در سیر بازگشت به هویتهای فرهنگی و سیاسی ملی، دبیرکل ملل متحد مکلف است همراه با خواست و رویه دولتهای عضو با حفظ تمامی توازنهای سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، ابزاری برای احیای مؤثر اصل مندرج در بند 7 ماده 2 منشور ملل متحد باشد: اصلی برای بقای همه گرایشها. بدین ترتیب بررسی و تحلیل توسعه فعالیتهای دبیرکل ملل متحد که میتوان آن را نوعی همراهی با چالشهای جامعه جهانی در هزاره سوم میلادی خواند، از هر جهت حائز اهمیت میباشد