رابطه ذهن آگاهی و امنیت اجتماعی: نقش واسطه ای خودفریبی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روان شناسی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی دانشگاه شیراز
doi
چکیده
هدف این پژوهش تعیین نقش واسطهای خودفریبی در ارتباط بین ذهنآگاهی و امنیت اجتماعی بود. پژوهش از نوع همبستگی بود و شرکتکنندگان 300 نفر از دانشجویان (160 دختر و 140 پسر) دورۀ کارشناسی دانشگاه شیراز بودند که به شیوۀ نمونهبرداری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند و به مقیاس ذهنآگاهی (دروتمن، گالوب، اوگانیسان و رید، 2018)، پرسشنامه خودفریبی (سیرونت، هررو، ویلامورال و رودریگز، 2019) و مقیاس امنیت اجتماعی (گیلبرت، مکاوان، بلوی، میلز و گیل، 2009) پاسخ دادند. به منظور تحلیل مدل پژوهش از مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشاندهندۀ رابطۀ منفی و معنادار ذهنآگاهی و خودفریبی، رابطۀ منفی و معنادار خودفریبی و امنیت اجتماعی و رابطۀ مثبت و معنادار ذهنآگاهی و امنیت اجتماعی بود. همچنین خودفریبی در ارتباط بین ذهنآگاهی و امنیت اجتماعی نقش واسطهگری داشت. درمجموع یافتههای این پژوهش نشان میدهد که بهبود ذهنآگاهی دانشجویان و کاهش خودفریبی آنان میتواند باعث افزایش امنیت اجتماعی در آنان میشود.