بررسی همبستگی بانکهای منتخب با مدل همبستگی شرطی پویا (DCC) و شناسایی بانکهای دارای اهمیت سیستمیک با روش ارزش در معرض خطر شرطی و ارزش شیپلی
نویسندگان
doi
10.21859/jemr.11.41.145چکیده
ریسک سیستمیک در اثر حرکت همزمان یا همبستگی بین بخشهای بازار ایجاد میشود؛ بنابراین ریسک سیستمیک زمانی اتفاق میافتد که همبستگی بالایی بین ریسکها و بحرانهای بخشهای مختلف بازار یا موسسات فعال در اقتصاد وجود داشته باشد یا زمانی که ریسکهای بخشهای مختلف در یک بخش از بازار یا یک کشور با سایر بخشها و کشورهای دیگر مرتبط و همبسته باشد. در این مقاله یک سنجه برای محاسبه ریسک سیستمیک به منظور توصیف کارای اهمیت سیستمیک هر موسسه مالی در یک سیستم ارایه شده است. برای بررسی همبستگی متغیر در زمان بانکهای مختلف به یکدیگر از متدولوژی DCC-GARCH با توزیعهای نرمال و t-استیودنت استفاده شده است. نتایج این بخش نشان میدهد که کاربست مدلDCC-GARCH-student-t نسبت به مدل DCC-GARCH-normalارجحیت دارد. به منظور بررسی وجود اثر اهرمی از مدل GJR-GARCH استفاده گردید و نتایج حاصل از تخمین، وجود عدم تقارن و عدم وجود اثر اهرمی را در دادهها نشان داد. در بررسی همبستگی شرطی پویای بین بانکهای منتخب نیز ملاحظه میشود که α_C .β_C برای هر دو حالت تخمین معنادار نیستند در نتیجه در هر دو حالت برآورد شده بر اساس توزیع نرمال و t-استیودنتα_C=β_C=0 بوده و مدل به همبستگی شرطی ثابت تبدیل میشود. بر اساس نتایج حاصل از ارزش شیپلی و به منظور تخصیص ریسک کل بین بانکهای موجود در نمونه، به ترتیب بانکهای پارسیان، ملت، اقتصاد نوین، تجارت و صادرات دارای بیشترین اهمیت سیستمیکی برای دوره زمانی مورد بررسی از 27/03/1388 تا 17/02/1398 هستند