الزامات استقرار نظام تضمین کیفیت در آموزش عالی و پژوهش ایران
نویسندگان
1 پژوهشگر مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی؛
doi
10.22034/mr.2022.5501.5237چکیده
کیفیت نظام آموزش عالی و پژوهش کشور و ایجاد سازوکارهای لازم برای ارزیابی آن، بهعنوان یکی از مسائل اصلی این حوزه مطرح است. این پژوهش بهمنظور ارائه راهکارهایی برای اصلاح و تکمیل نظام تضمین کیفیت آموزش عالی و پژوهش کشور با بررسی اقدامها و فعالیتهای ارزیابی گذشته و تحلیل و آسیبشناسی وضعیت موجود انجام گرفته است. همچنین، بهمنظور شناسایی تجارب برتر، مطالعه تطبیقی نظام تضمین کیفیت آموزش عالی و پژوهش بر چهار کشور منتخب آمریکا، فرانسه، چین و ترکیه انجام شد. سپس به مطالعه اسنادی قوانین و اسناد بالادستی این حوزه در کشور پرداخته شد و آسیبشناسی از فعالیتهای ارزیابی انجام شده ازسوی نهادهای متولی نظام آموزش عالی و پژوهش کشور صورت گرفت. روایی و پایایی پژوهش با روش بررسی متقابل و نظر متخصصان این حوزه مورد تأیید قرار گرفت و یافتههای پژوهش ۹ آسیب اصلی را مشخص کرد: پراکندگی فعالیتهای ارزیابی، دولتی و صوری بودن، ضعف رویکرد علمی و تخصصی، غلبه رویکرد کنترلی، مستمر نبودن ارزیابیها، فردگرایی در ارزیابیها، شفافیت پایین فعالیتهای ارزیابی، کمتوجهی به ذینفعان مختلف آموزش عالی و پژوهشی، اثربخشی پایین فعالیتهای ارزیابی. در پایان، برای رفع آسیبهای موجود پیشنهادهایی ارائه شده است: ایجاد نهاد ملی تضمین کیفیت آموزش عالی، مشارکت دادن ذینفعان مختلف، تغییر رویکرد از دروندادمحوری به بروندادمحوری، انتشار عمومی نتایج ارزیابی و استفاده از آن بهعنوان ابزار سیاستی، ایجاد سامانه ملی اطلاعات آموزش عالی و پژوهشی و عضویت در شبکههای تضمین کیفیت بینالمللی.